ə qeyrətsiz hesab edirsən? Heç fikirləşirsən ki, həmin kişi bunun əvəzini səndən necə çıxar? Bu da toyda çıxardığın hoqqa deyil! Sənə görə eşitmədiyim söz qalmadı. Bəsdir, yığış, otur yerində! Elə et ki, bu rayonda başıdik gəzə bilək!

Hikmətin bu sözləri yadıma Elşadın dostu Natiqlə telefonda gərgin halda etdiyi söhbəti saldı. Həmin o söhbətdə Elşad Hikmətin də adını çəkmişdi. Mənə indi aydın oldu. Demək, Elşad Rüfətdən bəhs edirdi və onlar toyda rastlaşmışdılar. Bəlli ki, bu təsadüf heç yaxşı nəticə verməmişdi.

Hikmətin səsi məni fikirdən ayırdı. Bu günədək bilmədiyim daha bir sirrin üstünü açdı:

– O oğlanın qardaşı ilə çörək kəsmisən. İlkinə qardaş deyirsən. Heç yaraşır? Düzgün işdir?

Gözlərim heyrətdən iriləndi. İlkinlə Rüfət dost imiş.

– Evlənmək istəyirsən, gözlə yoldaşının ili çıxsın, hansı qıza əlini uzatsan, gedib alaq. Daha bu biabırçılığa ehtiyac yoxdur. 7 il az müddət deyil e. O qadın sənin həyat yoldaşın olub. Uşaqlarının anası olub. Dirisinə hörmət qoymadın, heç olmasa ruhuna hörmət elə! Ata-anasını fikirləş. 6 aylıq o günahsız körpəni düşün. Ana üzü də görmədi. Sən bu qədər özünü unutmusan?

Mən duyduğum sözlərdən Rüfətə hiddətləndiyim halda, həm də sarsılmışdım. Rüfətin həyat yoldaşı, deməli, 6 ay bundan əvvəl uşaq dünyaya gətirərkən rəhmətə gedibmiş.

Amma qardaşı haqlı idi. Bu vəziyyət belə ona öz istədiyini etməyə əsas vermirdi.

Daha burada dayanmadım. Yolumu dəyişib bir başqa çıxışdan xəstəxananın həyətinə endim. Keçib əmimin maşınında əyləşdim. Hələ də duyduqlarımın təsiri altında