hörmətlə qarşıladılar.

Qapıdan içəri girəndə Zeynalı hələ uzaqdan görməklə elə bildim başımdan aşağı qaynar su ələndi. Bütün bədənimə od, hərarət gəldi.

Hüseyn evdə qucaqdan-qucağa gəzirdi. Elə bil bu son 3 gündə bülbül kimi dil açmışdı uşaq.

Durmadan “Dədə… dədə…” deyib atasını çağırırdı. Ondan bu kəlməni hər duyanda qayınanamın yarasına elə bil duz basırdılar. Sakitləşmək bilmədən yanıqlı-yanıqlı ağlayırdı.

Bir ara yenə ürəyi sıxılmışdı. Su istədilər. Bardağı suyla doldurub yanlarına getdim. Suyu ona uzadanda elə bir baxışla üzümə baxdı ki, sanki əfvini istəyirdi.

Mən də ana idim, onu çox gözəl başa düşürdüm. Bu dəqiqə nə hisslər keçirdiyini, təbii ki, anlayırdım. Bu pərişan halına ürəyim ağrısa da o mənə elə dərin yaralar vurmuşdu ki, əbədiyyən qaysaq bağlamayacaqdı. Ürəyim barışmırdı onunla.

Çox keçmədən qulağıma İlkinin səsi gəldi. Özümü eyvana atdım. O, indicə gəlib çatmışdı. Hüseyni bağrına basıb hönkür-hönkür ağlayırdı.

Atası və bir neçə qohumu onu sakitləşdirməyə çalışsalar da, özünü ələ ala bilmirdi. Gözü mənə sataşanda daha da kövrəldi. Mən pilləkəni yüyrək enib ağlaya-ağlaya ona sarıldım.

İlkin alnımdan öpdü. Onu boğan qəhərdən güclə dillənə bildi:

– Gəlinbacı, mən tanıdığım Elşad son damla qanına qədər mübarizə aparıb dirənər ki, nəyin bahasına olursa-olsun sizə qovuşsun! Belə asanlıqla ölümə təslim olmaz! İnanmıram bu xəbərə! Bilirəm ki, qayıdacaq! Mənim qardaşım zəif iradəli deyil! – deyə-deyə dönə-dönə Hüseyni öpdü. – Can dədə! – Uşağın dilindən bunu duyanda təkrar hönkürdü. – Sənin adına da, özünə də qurban olum, adın Hüseyn atana kömək olsun! Gələcək ata!

İlkin gələndən Hüseyni qucağından yerə qoymurdu. Onu bağrına basıb tez-tez öpdüyünü, həyətdə gəzdirdiyini görürdüm.

Həmin gecə qayınatamın telefonuna gələn qəfil zəng hamını heyrətdə qoydu. Elşad tapılmışdı. Yaralı idi və hərbi xəstəxanaya göndərilmişdi.

İlkinlə atası dərhal çıxdılar, gecə ilə yola düşdülər.

11-ci bölüm
Elşad hələ xəstəxanada ikən onun