n üçün deyilən qurbanlar kəsildi, nəzir-niyaz paylandı.

Tezliklə Elşadın başına gələnləri öyrəndik.

Üç gün davam edən gərgin döyüşlərin sonuncu günü Elşad yaralanmış zabit yoldaşını xilas etmək üçün onun dalınca gedəndə pulemyot atəşinə tuş gəlmiş, ayağından iki yerdən yaralanmışdı.

Həmin gün o özüylə bərabər yaralı silahdaşını gətirirmiş. Yarı yolda zabit dünyasını dəyişib. Buna baxmayaraq Elşad yoldaşını orada atıb gəlmək istəməyib. Qüvvəsi tükənənə kimi sürünə-sürünə bu vəziyyətdə xeyli irəliləyib.

Lakin özü də yaralı olduğu üçün və qan itirdiyinə görə bir qədər sonra huşunu itirib, hərəkətsiz qalıb.

O, tapılanda demək olar ki, sayılı nəfəsi qalıbmış. Dərhal Bakıya hərbi hospitala yola salınıb.

Bizə isə onun tapılması barədə məlumat bir qədər gec çatmışdı.

İlkin həkimdən duyduqlarını gəlib bizə danışırdı. Həkim belə ciddi yara ilə Elşadın bu qədər vaxt davam gətirdiyini, sağ qaldığını yalnız bir möcüzə hesab edirdi.

Günlər sonra o özünə gələn kimi ilk olaraq Hüseyni soruşmuşdu.

***

Artıq bir müddət idi ki, Elşad hospitalda yatırdı. Yaraları ona bərk əziyyət verirdi. Ağrıkəsicilər vasitəsilə ağrılara tab gətirməyə çalışırdı. Hələ xeyli müddət normal yerimək haqda düşünməməli idi. Evə çıxandan sonra da uzun müddət müalicə alacaqdı.

İlkin vaxtaşırı ona baş çəkməyə gedirdi. Hər gedişində də Elşad ondan Mələklə Hüseyni soruşur və eyni cavabı alırdı. Növbəti dəfə Elşad İlkinin yenə də Hüseynsiz gəldiyini görəndə artıq səbrinə hakim ola bilmədi. Canının ağrısına həsrət də əlavə olunduğu üçün hirsini İlkinə tökdü.

– Sən məndən nə gizlədirsən? Mən eyni sözü eşitməkdən yoruldum, sən eyni sözü dilinə gətirməkdən yorulmadın? Haradadır Mələklə uşaq?

– Evdə. Hər şey öz qaydasındadır, narahat olma. Fikirləşdim uşaq narahat olacaq, ona görə gətirmədim.

– Get, çağır həkimi bura, mən evə getmək istəyirəm! – Elşad əsəbi bir hərəkətlə qolundakı sistem şlanqının iynəsini damarından dartıb çıxartdı. – Çağır deyirəm!

– Dayan bir, a kişi,