dəli olmusan? – İlkin özünü itirdi. Elşadı zorla yerində saxladı. – Sənə qalxmaq olmaz!

– Bu gedişlə dəli olacam, bəli! Çünki sən məni başa düşmürsən! Ürəyim partlayır uşaq üçün. Necə başa düşəsən e, məni?

– Sakit ol, özünü ələ al. Gedib gətirərəm, görərsən ikisini də.

– Bir neçə saat vaxt verirəm sənə! Qayıt rayona, götür gəl! Yoxsa baxmaram vəziyyətimə, özüm qalxıb gedərəm! – Elşad çılğın baxışlarla qardaşına baxıb, xəbərdarlıq etdi.

İlkin tibb bacısına vəziyyət barədə xəbər verib, Elşadla maraqlanmasını istədi. Elşaddan gizlin ona pıçıldadı:

– Bir iynə vurun buna, yatsın, – deyib narazılıqla başını buladı. – Allahdan dəlinin biri idi, bu əməliyyatlar bir az da dəli elədi.

***

Elşadı görmək üçün ürəyim uçunurdu. Həsrətindən dəliyə dönmüşdüm.

İlkindən məni də özüylə xəstəxanaya aparmasını xahiş edəndə o: “Hələ məsləhət görmürəm, gəlinbacı. Ağrıları çoxdur, iynə vurub yatızdırırlar. Təsəvvür elə də, əsəbi adam, bir az da əsəbi olub. Bir balaca özünə gəlsin, gedərik” – demişdi. Mən də daha israr etməyi lazım bilməmişdim.

Həmin gün İlkin Elşadın yanından gəlmişdi. Qapıdan içəri girən kimi mənə:

– Ərin dəliyə dönüb! Mənə o söz qalmadı ki, deməsin. Gətir Hüseyni, aparım görsün. Yoxsa mənim aqibətim pis olacaq! – dedi. Sonra diqqətlə məni süzüb soruşdu. – Getmək istəyirsən sən də?

Artıq dözümüm tükəndiyi üçün “hə” mənasında başımı tərpətdim.

Təxminən bir saat sonra yola düşdük.

Hospitala çatanda girişdə Elşadın dostu Natiqlə rastlaşdıq. Elşadın yanından gəlirdi. İlkinlə əl-ələ görüşdü. Hüseyni öpüb, hal-əhval tutduqdan sonra bizdən ayrıldı.

Elşaddan xəbər gözlədiyimiz o ağır günlərdə Natiqin həyətdə bir kənara çəkilib hönkürtü ilə için-için ağladığının dəfələrlə şahidi olmuşdum. İndi oğlanın rəngi durulmuşdu, əhval-ruhiyyəsi yüksək idi.

Biz palataya girəndə Elşadın damarına iynə vururdular. Gözü yolda olduğu üçün qapı səsinə dərhal çevrildi. Gözləri gözlərimə sataşan kimi bütün bədənim yarpaq kimi əsdi. Ürəyim şiddətlə