ə vurmağa başladı.

İlkin qucağındakı Hüseyni Elşada tərəf apardı:

– Bu da Hüseyn kişi! Gəlib atasına baş çəkməyə!

Tibb bacısı işini görüb qurtaran kimi Elşad əliylə İlkinə uşağı ona verməyi işarə etdi. Hüseyni qollarının arasına alaraq həsrətlə öpüb, qoxuladı. Arada fürsət tapıb mənə də baxdı.

İlkin bizi tək qoymaq üçün palatadan çıxdı.

Özümdə qüvvə tapıb ona doğru getdim.

Elşad bir qolunun üstə Hüseyni qoyub, o biri qolunu mənə tərəf açdı. Kövrəlib ona nə vaxt sarıldığımı bilmədim. Hönkür-hönkür ağladım. Ürəyim necə dolub qabarmışdısa hələ-hələ boşalan deyildi. Göz yaşlarım selə dönmüşdü. Onu gördüyümə həm sevinir, həm də Elşadın bu halına-vəziyyətinə dözə bilmirdim.

Tərpədə bilmədiyi yaralı ayağına, qollarının, əllərinin torpağın üstündə sürünməkdən kol-kosda, daş-kəsəkdə kəsilmiş, cırılmış yerlərinə baxdıqca daha da kövrəlirdim.

Elşad diqqətlə məni süzüb:

– Səni görəndə tanıya bilmədim, – dedi. – Həmin Mələk deyilsən.

– Səndən xəbər tutmadığımız günlər asan keçmədi.

Elşad uzun, dərin bir baxışla gözlərimin içinə baxdı. Qısa sürən bu sükutda yalnız baxışlarımız danışdı. O, marağını boğa bilməyib soruşdu:

– Necə gəlib çıxdınız rayona? Atam gətirdi?

Gözlərimi Elşadın gözlərindən ayırmadan başımı yüngülcə tərpətdim.

O, bir qədər fikirli göründü. Daha bir neçə sual verdi və mən cavablandırdım.

Hüseyn dinc dayanmırdı. Atasının yaralı ayağına toxunmasın deyə yerimdən qalxıb onu Elşaddan aldım. Bu zaman Elşad baxışlarını qəfildən qarnıma zillədi. Və məsələdən hali olub, tutulub qaldı. Dərin köks ötürdü:

– Elşadın ucbatından biri də qurban getdi? – Bunu deyib, dodaqlarını bir-birinə sıxdı. Gərgin göründü.

Mən Hüseyn qucağımda təkrar öz yerimə oturaraq məyus halda:

– Qismət deyilmiş, – dedim. – Allahım onun əvəzində səni yenidən mənə qaytardı! – Əlimi Elşadın saçlarında gəzdirə-gəzdirə əlavə etdim. – Bizi bir də həsrətində qoyma! Mənim daha qüvvəm qalmayıb qorxu-həyəcan keçirməyə!

Elşad başımı sinəsinə sıxdı.