Saçlarımdan öpdü.

***

Günlər, həftələr keçdi.

Hospitaldan çıxmasına bir neçə gün qalmış onu həmişə ziyarətə gedən atası bu dəfə bir başqa məqsədlə getmişdi. Palatada ikisi qalanda Əli oğlu ilə açıq söhbətə başladı:

– Bilirəm, sağalıb ayağa qalxan kimi yenə üz döndərib gedəcəksən. Bilinmir bir də nə vaxt görəcəyik üzünü.

Elşad baxışlarını yerə dikib dillənmədi. Əli onun üzündəki ifadəni izləyə-izləyə sözünə davam elədi:

– Bu məsələdə hamımızın səhvimiz, günahımız var. Heç birimiz günahsız deyilik. Mənim bir böyük kimi səhvim var, bunu yaxşı bilirəm və ağrısını da çəkirəm. Amma sənin də bir oğul kimi səhvin çoxdur. Özün də gözəl bilirsən. Buna görə sənə bəraət qazandıra bilməsəm də, bir kişi kimi həmişə haqq vermişəm. Çünki doğru olanı sən etdin, biz yox. Amma gəl, hər şeyi qoyaq bir kənara. Nə olubsa unudaq getsin. Hüseynə xatir bunu edək.

Qaşları düyünlənmiş Elşadın səsi çıxmadı.

Onun sükutu ürəyindəki sözləri dilinə gətirməsi üçün Əliyə fürsət verdi:

– Düzdür, bala arasında fərq qoymaq mümkün deyil, hamısını eyni məhəbbətlə sevirsən, amma mən həmişə səni üstün saymışam o biri balalarımdan. Sənə dikmişəm gözümü. Sənə güvənmişəm. Çünki səni oğul yox, qardaş bilmişəm özümə. – Əli sözünə ara verib, daxilini talan edən dərin bir köks ötürdü. Sonra yenidən davam elədi. – Zeynaldan mənə oğul olan deyil, hamımız bilirik bunu. İlkin də ki, hələ uşaqdır. Düşüncəsi, həyata baxışı sənin qədər ola bilməz. Bilmirəm nə qədər ömrüm qalıb. Amma nə qədər qalıbsa, icazə ver onu nəvəmlə keçirim. Məni Hüseyndən məhrum eləmə.

Elşad gərginliklə köks ötürdü, amma yenə dillənmədi.

– Sağal, qalx ayağa, get işinin dalınca. Amma Hüseyn də, gəlin də bizimlə qalsın. Nəyim varsa Hüseynindir. Bunu bir nəfər kimi hamısına demişəm, xəbərdardırlar. Sənədlə, imzamla da təsdiq edəcəyəm.

Bayaqdan sükut içində atasını dinləyən Elşad sözün bu yerində səbir edə bilmədi. Soyuq səslə:

– Bu qədər dərinə getməyə ehtiyac yoxdur, – dedi.

– Qulaq as. Axıra kimi dinlə