ə məni. Əlbət mən nə etdiyimi, nə dediyimi çox gözəl bilirəm.

Elşad özü də hiss etmədən atasının sözünü kəsdi:

– Mən mal-mülk qarşılığında sizinlə sövdələşib o qapıdan içəri girəcəyəmsə, ölsəm bundan yaxşıdır. Mənim o evdə bir çöp dənəsində belə gözüm yoxdur, bunu sizə dəfələrlə demişəm. Sadəcə məni düz başa düşmənizi və sakit həyat istəyirəm. Ayrı heç nə ummuram.

– Hər halda mən sənin atanam. Əbəs danışmıram. Buna rəğmən məndən üz döndərirsənsə yenə də sağ ol, Allah canını sağ eləsin.

Elşad baxışlarını yerə dikib, fısıldadı. Atası qısa sükutdan sonra sözünə qaldığı yerdən davam etdi:

– Bir söz deyim, yaxşı-yaxşı fikirləş: heç kəs bu dünyanı tutub gedən deyil, hamı vaxtı-vədəsi çatanda köçəcək bu dünyadan. Amma mən öləndə mənim meyitimi oğlanlarım ola-ola özgələr yerdən götürəcəksə, oğlum yad adam kimi yasıma gələcəksə, mənə belə oğul lazım deyil. Diri ikən sözüm yerə düşürsə, mən öləndən sonra mənə yas saxlamağının, qəbrimin üstünə gəlməyinin bir mənası yoxdur.

Bu sözlərdən sonra Elşadın üzü tutqun ifadə aldı. Daha bir söz