Elşaddan hələ bir xəbər yox idi. Atası evə alt-üst bir əhvalla qayıtmışdı. Başına yığılan hər kəs ona ürək-dirək verib ümidini üzməməsini söyləsə də, kişi toxtaqlıq tapa bilmirdi. Çırağı sönmüşdü. Üstəlik, gəlini ilə nəvəsinin evdə olmadığını öyrənəndə yer-göy başına fırlandı. Arvadına ağzına gələni dedikdən sonra Zeynalı otaqlardan birinə çəkib:

– Hanı gəlin?! – hiddətlə bağırdı. – Sənləyəm! Dillən! Gəlin hanı?

– Məndən niyə soruşursan?

– Kimdən soruşum bəs, ay biqeyrət? Sizə əmanət edib getmişdim.

– Hallı idim. – Zeynal sıxılıb-çəkinmədən etiraf etdi. – Bir az sözümüz çəpləşdi. Nazilə Allah şahididir. Səhər ayılanda gördüm yoxdur. Yəqin zəng edib, dədəsi gəlib aparıb.

– Tfu sənin qeyrətinə! – Əli Zeynalı vurdu.

Zeynal müvazinətini saxlaya bilməyib, arxasındakı masanın üstünə aşdı. Əlinin ürəyi soyumadı, ikinci şilləni çəkdi.

– “Yəqin” nədir? Ehtimalla danışırsan mənlə, bişərəf? Nə sarsaqlayırsan sən? İki gündə bir maraqlanmadın ki, bu gəlin haradadır? Atası evindədir, ya yox? Bəlkə başına bir iş gəlib? Ay sənin kişi təpərinə tüpürüm mən! Belə muğayat oldun? Bir bu qalıb millət söysün arxamızdan? Nə cavab verəcəksən qardaşına?! Hansı üzlə baxacaqsan qardaşının üzünə?!

Səs-küyə Əlinin qardaşı Əhməd içəri girdi. Gördüyü mənzərədən çaşıb qalaraq qardaşının qolundan çəkib onu Zeynaldan ayırdı.

– Bəsdirin, nə olub, evdə adam var!

– Hansı birinizin dərdini çəkim, ay naxələflər? – Əli hirsindən kükrəyib coşdu.

Əhməd bir yandan onu sakitləşdirməyə çalışdığı halda, bir yandan da qınaqla Zeynalı süzdü.

– Ölümünə susamısınız bu kişinin?! Bəsdirin də!

Zeynal dodağının qanını əlinin üstünə silib, dinmədi.

Bu vaxt səs-küyü eşidib içəri gələn və onu təəssüf içində süzən Etibar əmisini nigarançılıqdan qurtarmaq üçün dərhal dilləndi:

– Mən aparıb qoydum atası evinə, əmi. İndi gedib gətirərəm.

Əhməd qardaşını dilə tuta-tuta otaqdan çıxardı.

***

Əmilərim və dayım məni götürüb Elşadın ata evinə gəldilər. Burada onları böyük