kömək etdim. Qoltuq ağacına dirsəklənib addımlamağa çalışanda, pilləkəni enəndə o biri qolunun altına girib belindən yapışdım.

Öz vəziyyətindən cana doymuş Elşad şikayətlənməyə başladı:

– Vay dədə, vay! Nə vaxt normal həyata qayıdacam mən? Evdə oturmaqdan ürəyim partladı.

– İnşallah, az qalıb. Bir az da səbir et. Nələrə dözmüsən, buna tab gətirə bilmirsən? Şükür bu günə.

O, ağırlığını mən tərəfə salmamağa çalışırdı. Üz-gözünü turşutdu:

– Özümü bu vəziyyətdə təsəvvür edə bilmirəm. Bu da məni sıxır. Bircə onu bilirəm ki, bu dəfə dəqiq bezdim canımdan. Bu kişi işi deyil.

– Belə sözlər demə. Başa düşürəm səni, amma bu səndən asılı olan bir iş deyil. Niyə özünü qınayırsan?

Biz həyətə enəndə Zeynalı gördük. Nə vaxt gəldiyini bilməmişdik. Elşad qardaşını görən kimi qolunu dərhal çiynimdən götürüb, baxışları ilə onu buraxmağımı işarə etdi.

– Özüm gedərəm, – dedi.

Mən əlimdə tutduğum o biri qoltuq ağacını da Elşada verdim.

Zeynal qardaşının necə əziyyətlə addımladığını görsə də ona kömək etmək üçün yerindən qımıldanmadı. Bu insan sinəsinin altında sanki ürək yerinə soyuq, qara bir daş gəzdirirdi.

Mənim Zeynalı görər-görməz dəyişən ifadəm, çatılan qaşlarım, tutqun baxışlarım Elşadın yenə diqqətindən yayınmadı.

Bu vəziyyətlə o, xəstəxanadan çıxıb evə gələndən tez-tez rastlaşırdı deyə səbəb onu düşündürürdü, amma hələ ki, bu mövzuda sual vermirdi.

Mən Zeynalı görən kimi bir bəhanə ilə məkanı tərk edir, onun gözü önündə dolanmır, o oturan masanın arxasına keçib əyləşmirdim.

Elşad çardağın altındakı skamyada yenicə oturub özünə gəlməyə çalışırdı ki, bu vaxt İlkin həyətə girdi. Üzündə gərgin bir ifadə var idi. İti addımlarla birbaşa Zeynalın üstünə yeridi. Və heç kimin gözləmədiyi bir şəkildə ona yumruq ilişdirdi. Zeynal bu qəfil həmlədən altındakı stulla birlikdə aşdı. Çaşıb qaldıq. Heyrət və təlaşla əlimlə ağzımı tutdum.

– Alçaq! Şərəfsiz! Kim sayırsan sən özünü! – İlkin gərgin tonda ona bağırdı.

– İlkin! – Elşad üzündə sərt