t ifadə, qardaşına səsini qaldırdı. Və eyni zamanda mənə: – Sən evə keç, – dedi.

Mən belə bir məqamda Elşadı burada atıb getməyə ürək etmirdim, o isə burada istər-istəməz işlənə biləcək hər hansı bir söyüşü, təhqiramiz ifadəni mənim eşitməyimi istəmirdi. Xüsusilə də qardaşlarının dilindən.

İlkin necə qəzəblənib özündən çıxmışdısa Elşadı dinləmədi. Əsib coşa-coşa ağzından çıxanı Zeynala deməyə başladı.

Sakit və mülayim təbiətli İlkini birinci dəfə idi belə əsəbi və gərgin görürdüm.

Zeynal yerdən qalxıb əliylə çənəsini ovuşdura-ovuşdura:

– Böyümüsən? – deyə kinayə ilə qardaşına sual verdi.

Elə bildim onu vuracaq, amma vurmadı.

İlkin ona baxa-baxa hirsindən dilini-dodağını gəmirdiyi halda Zeynal bunu görmürmüş kimi öz sualını özü də cavablandırdı.

– Maşallah, böyümüsən! Görürəm, artıq əl-qolla danışırsan mənimlə!

Elşad tərs-tərs İlkini süzdü:

– Bu nə hərəkətdir? Heç utanırsan?

– Bəli utanıram! – İlkin hiddətlə səsini qaldırdı. – Belə qardaşım olduğu üçün utanıram! Bu insan deyil! Başının gülləsi əskikdir! Kişi bunu eləməzdi!

– Kəs səsini! Qoduq! Cükküldəmə!

Zeynal bunu deyəndə İlkin özünə hakim ola bilmədi. İrəli cumub ona bir yumruq da ilişdirdi.

Elşad bunu görəndə bir anlıq nə vəziyyətdə olduğunu unutdu. İlkinə mane olmaq üçün qeyri-ixtiyari yerindən qalxıb yaxasından yapışaraq bir həmlədə onu hirslə kənara itələdi.

– Çaşmısan, sən?! – deyə ona bağırdı. – Özünə gəl!

Lakin ayaq üstə sərbəst dayanmağa çox davam gətirə bilmədi. Dəhşətli bir ağrı qopub bütün vücuduna yayılanda:

– Axxx!.. – deyib, əzab içində arxasındakı skamyaya çökdü. Əliylə yarasının üstünü tutdu. Dişlərini bir-birinə sıxıb tab gətirməyə çalışdı. Lakin sakitləşə bilmədi.

– Elşad! – deyib, yarı yoldan qayıtdım, həyəcanla tez yanına yüyürdüm.

İlkin də duruxdu. Amma Elşadı belə görəndə Zeynala olan qəzəbi bir az da qaynayıb coşdu.

– Ölməli adamsan sən! Haram olsun sənə olan yaxşılıqlar! Əvəzini belə ödədin? Necə baxa bilirsən qardaşın gözünün