içinə?!

– Nə eləmisiniz, ayə, mənə? – Zeynal qardaşının üzünə durdu. – Nə minnət qoyursan mənim boynuma?

– Bəlkə öz şotuna fırlanırdın içəridə? Bəlkə öz gücünə salamat qalmısan? Atamla Elşad olmasaydı, səni içəridə bir günün içində əzərdilər, alçaq! Sinəni qabağa verib, genələ-genələ “Mən yaxşı oğlanam” deməklə deyil!

– Arvad kimi qaxınc qaxma mənə, get işinlə məşğul ol! Ana uşağı! Kişi olub mənimçün! Sən nə vaxt böyüdün ki, indi məni divara dirəyirsən?!

İlkin ağzını doldurub nəsə demək istəyirdi ki, Elşad ağrıdan qıvrıla-qıvrıla qardaşlarına səsləndi:

– Bəsdirin! Yığışdırın özünüzü! İlkin, sus! Sakit ol!

– Elşad, ürəyim partlayır! Sən bu alçağı yaxşı tanımırsan!

– Sus dedim! Həddini aşma!

– Sənin bu əclafın elədiyi qələtdən xəbərin yoxdur! Deyə bilmirəm! Adını kişi qoyub, kişilikdən bixəbər! – İlkin üsyan etdi.

– Qoduq! Nə çərənləyirsən? – Zeynal İlkinin üstünə yeridi. – İş verməyə gəlmisən? – Və mənim burada olduğumu nəzərə belə almadan təhqiramiz söz işlətdi.

– Bəsdir! Ağzınıza gələni danışmayın! – Hövsələsi daralmış halda qardaşlarına səsini qaldıran Elşad canının ağrısını qovmaq üçün əliylə üz-gözünü ovuşdurdu. Sonra mənə çəmkirdi. – Sənə evə keç dedim!

Elşadın iradından sonra İlkinin gözü yalnız indi mənə sataşdı. Baxışlarımız onunla toqquşanda həmin gecə Zeynalın etdiklərini Elşada açıb deməsin deyə az qala imdad diləyirmiş kimi baxışlarımla ona yalvardım.

İlkin od tutub yanırdı. Rəngi pörtmüşdü. Mən də bunu ondan istəyəndə o, nə məndən keçə bildi, nə də haqsızlığı qəbul etməyə gücü çatdı. Çıxılmaz vəziyyətdə qaldığı üçün hirsindən yanındakı stullardan birinə təpik atdı. Hiddətlə üzünü çevirib getdi.

– İlkin! – Elşad bir neçə dəfə arxasınca ona səslənsə də o, dinləmədi. Küçəyə çıxanda darvazanın qapısını zərblə çırpdı.

– Quzu kəsim qeyrətinə! – Zeynal istehza ilə onun arxasınca dilləndi. – Böyük şəhər bizim bu südəmərin gözünü əməlli-başlı açıb! Kişi qırığı!

Elşad tərs-tərs Zeynalı süzüb, əlini şalvarının