n cibinə atdı. Əli boşa çıxınca dərhal məni səslədi:

– Ay qız! Siqareti gətir!

Siqaret qutusunu gətirib Elşada uzatdım.

O, qanıqara halda siqaret dənəsini çəkib götürdü, damağına qoyub yandıra-yandıra deyindi:

– Əcəb, yaxşı hava aldım!

Bu vaxt Zeynal heç nə olmamış kimi başımın üstündən əlini uzadıb skamyanın üstündəki siqaret qutusunu götürdü. Və birini damağına, o birini qulağının arxasına keçirdi.

Altdan-altdan onun davranışlarını izləyən Elşad qardaşının dünya-aləmi vecinə almayan, yalnız özünü düşünən bu xarakterinə narazılıqla ağır-ağır başını buladı. Sanki bu qədər sözün heç biri ona deyilməmişdi.

Zeynaldan xəbərsiz gözucu nifrətlə onu süzüb, durmayıb Elşadın yanından ayrıldım.

Mən bu insanı görməyə, onunla hər gün üz-üzə gəlməyə, səsini duymağa tab gətirə bilmirdim. Özümü cəhənnəmdə hiss edirdim.

İlkin evə bir də axşamüstü qayıtdı. Elşad tapşırmışdı o, evə gələndə xəbər edim və bir neçə dəfə də gəlib-gəlmədiyini soruşmuşdu. Bilirdim bu məsələnin yerinə çatmayınca rahat olan deyil. Mən isə yeni bir qalmaqalın düşəcəyindən ehtiyatlanıb Elşadın bundan xəbər tutmasını istəmirdim.

Bu məsələni yalnız üç nəfər bilirdi. Nazilə və Etibar heç vaxt belə iş tutmazdılar. Bunu ancaq bir nəfər xəbər vermiş olardı, o da Elşadın xalası idi. Həmin gecə Zeynalın tutduğu işə şahid olmuşdu. Və bir neçə saat bundan əvvəl İlkin anasını həmin bacısının evinə aparmışdı. Bu məsələni də orada öyrənmişdi.

Məni düşündüyü üçün, mənə ürəyi yandığı üçün deyil, yenə də aləmi bir-birinə vurmaq üçün bunu İlkinə demişdi. Çünki hamısı Elşadın təbiətinə bələd idi. Bəlkə də iki qardaş arasında təsəvvür etmək istəmədiym bir vəziyyət yaşana bilərdi və nəticədə yenə də səbəbkar mən olacaqdım. Günahım olmadığı halda təkrar günahkar vəziyyətə düşəcəkdim.

Amma məcburən İlkinin gəldiyini Elşada xəbər verməli oldum.

Bir qədər sonra Elşad qardaşının otağına keçib qapını arxasınca örtəndə ürəyim əsə-əsə qapıya yaxınlaşdım. Həyatda qəbul edə bilmədiyim bir şey