vardısa, o da iki nəfərin söhbətini xəlvətcə dinləmək idi. Amma indi o vəziyyətdə idim ki, özüm belə bir iş tuturdum, çünki bu söhbətin bir ucu mənə bağlı idi.

Qapının arxasından Elşadın səsini duydum:

– Nədir dərdiniz? Nəyi bölə bilmirsiniz? Ayıb deyil? Yaraşır sənə bu hərəkət? Özündən böyüyə hücum edirsən! Bu qədər çaşmısınız ki, evdə qadın var, ayıbdır, day bunu da nəzərə almırsınız?

İlkindən səs çıxmadı. Mən isə İlkin həqiqəti gizlətsin deyə ürəyimdə Allahı köməyə çağırmağa başladım. Elşadın səsinə diksindim:

– Söz soruşuram səndən! Bəlkə dillənib bir kəlmə cavab verəsən?

– Sən fikir vermə.

– Necə fikir vermə, a kişi. – Elşad istər-istəməz özündən çıxdı. Səsini qaldırdı. – Boş yerə idi çıxartdığınız şəbeh? O söhbətdə mənim də adım hallanırdı. Əlbət, var da bir səbəbi. Nə olub, nə baş verib?

İlkin dillənmədi.

– Bu nə məsələdirsə, axır bir gün yerinə çatacam, özün də bunu gözəl bilirsən. Yaxşısı budur bəri başdan özün de.

Ürəyim bir az da əsməyə başladı. Artıq Elşadın məni necə sorğu-suala tutacağını gözüyumulu bilirdim. Şəkk-şübhəsiz.

Bir qədər sükutdan sonra İlkinin qanıqara halda Elşada verdiyi cavabı duydum:

– Sənin-mənim adımdan gedib borc istəyib, pul alıb camaatdan. Onlar da gəlib üstümə ki, pulumuzu verin.

İlkinin uydurduğu yalan çiyinlərimdən ağır bir yük qaldırdı sanki.

– Buna görə hirs vurdu başıma. Sən narahat olma, mən həll edəcəm, – dedi İlkin.

– Kimdən? Nə qədər? – Elşad şübhəli-şübhəli soruşdu.

– Fərqi yoxdur nə qədər. Sən tanımayacaqsan, tanışımdır. Bizim adımızdan danışdığı üçün beynim çöndü birdən. Biabır edib də bizi millətə! Bir də belə qələt eləsə…

– Neyləyək, ataq çölə? Pis də olsa bizimdir, yaxşı da olsa.

– O, atar! – İlkin Elşadın sözünü ağzında qoyub çəmkirdi. Atıb sözünü dilinə gətirə bilmədiyi üçün bir az da gərildi. – O insan heç kimi, heç nəyi nəzərə almaz, bunu edər. Bu qədər saf, ürəyi yumşaq olma!

– O özündən başqa heç kimə pislik eləmir, nə edirsə özünə edir.

İlkin