GÜNLƏR ÖTDÜ.

Aradan keçən bu müddətdə mən cəmi bir dəfə atama baş çəkməyə getmişdim. O, xəstəxanadan çıxsa da həkim nəzarətində idi.

Artıq bir müddət idi ki, Elşad da müalicəsini evdə davam etdirirdi. Yeriyə bilmədiyi üçün qoltuq ağacının köməyilə addım atırdı.

Bəzən otağa keçəndə onun yuxuya getdiyini görür, dayanıb bir xeyli ona baxırdım. Möcüzənin həqiqətən olduğuna bu anlarda bir daha inanırdım. Çünki gözlərim məni daha aldatmırdı. Bu Elşad idi və qayıtmışdı, bizimlə idi. Ayrı vaxt canımdan çox sevdiyim bu insanın ayağına daş toxunsa, barmağına tikan batsa qəlbim inciyərdi, ürəyim sızlayardı, amma onun yoxluğu o bir neçə gündə gözümü necə qorxutdusa yaralı qayıtmağına da sevindim. Nəfəsi gəlir deyib, Allahıma şükür etdim. Mərminin parçaladıqı, qanı süzülən vücudunun tapılmasına qurbanlar kəsildi. Həyatın gərdişinə, təzadına bax!

Evdəki ab-hava ağlagəlməz sürətlə dəyişmişdi.

Elşad evə qayıdandan bəri qayınatam mənə “Balam” deyə müraciət edir, nə lazım olsa məndən istəyirdi.

Qayınanam da bizə münasibətdə xeyli dəyişmişdi. Mənimlə inanılmaz dərəcədə mülayim davranır, acılamırdı. Hətta oğlunun vəziyyətini tez-tez məndən xəbər alırdı. Ağrıyıb-ağrımadığını, yatıb-yatmadığını soruşa-soruşa mənimlə ünsiyyət qurmağa çalışırdı.

Bilmirdim bu vəziyyət nə qədər davam edəcək, amma oğlunun başına gələnlər sanki bir dərs olmuşdu.

Elşadın hələ də anasıyla kəlmə kəsməməsi, gözünün ucuyla belə onun üzünə baxmaması qadını talan edirdisə də, o buna qatlanırdı. Çünki öz günahını bilirdi. Və oğlu ilə aralarındakı buzu əritmək, Elşadın qəlbini yenidən qazanmaq üçün o, bütün səyi ilə mübarizə aparırdı.

Elşad yuxuya gedən kimi yaxınlaşıb ehmalca onun saçlarını sığallayır, üzündən öpürdü.

Beləcə günlər bir-birini qovurdu.

Bir gün evdə üçümüz idik. Elşad, Hüseyn və mən.

Elşad məni çağırdı. Səsini duyub yanına getdim:

– Kömək elə çıxım təmiz havaya. Səbrim tamam tükəndi.

Xəstə yatağında yatmaqdan bezib usanmışdı. Ona ayağa qalxmağa, evdən çıxmağa