kimi axşamüstü başlamır.

– Nə bilim, baxarıq da.

Qaşının birini alnına qaldırıb gözucu məni süzən Elşad:

– Baxarıq yox, baş üstə! Böyük söz deyəndə kiçik əməl etməlidir, ata qurban. Hələ öyrənə bilməmisən? – deyə saçımı qulağımın arxasına keçirdi.

Elşadın sözlərinə istər-istəməz dodağım qaçdı. O isə gələcəklə bağlı nə düşündüyünü dilinə gətirdi:

– Deyirəm, böyük heç. O, düzələn deyil. Amma bu İlkini gərək evləndirək. Vaxt keçir. Bəsdir avaralandı. Bu dəfə gələndə onu aldadıb mütləq evləndirəcəm!

– Day, aldatmaq niyə?

Elşadın dodağı qaçdı. Yarı ciddi, yarı zarafat məzəli bir ifadə ilə izah etməyə başladı:

– Əvvəl qulağa xoş gəlir də evlənmək sözü! Sevincək olursan! Özün də bilmədən burunlu-qulaqlı düşürsən tələyə! Baho! Məsləhət verənlərə aldanıb evlənirsən, ağlın başına gələndə artıq gec olur. Arvad alır bütün ixtiyarını əlindən! Uşağın azadlığı əlindən gedəcək də. Ona görə deyirəm ki, aldadım.

– Puahh! – Tərs-tərs onu süzdüm.

– Elşadın canı üçün düz sözümdür! – Mənim üzümdəki ifadəyə Elşadı gülmək tutdu. Onun gülməyi məni bir az da özümdən çıxartdı.

– Azadlığın əlindən gedib?

– Getməyib? – Məni qıcıqlandırmaq üçün gülməyə davam etdi. – Mən bəyəm həmin Elşadam? Gözümün odunu necə aldınsa, əl-qolumu necə bağladınsa, zalımın balası, ixtiyarım nədir dönüb ətrafıma baxam. Başıaşağı işə gedib, işdən qayıdıram. Quzu kimi!

– Yüz Mələk ola, sən bildiyini edəcəksən! Məni hövsələdən çıxartma!

– Şərə, böhtana keçmə, gözəl qız.

Yumruğumu düyünləyib, bütün hirsimlə qoluna vurdum. Hiddətlə ayağa qalxanda Elşad biləyimdən tutdu.

– Getmə, sözüm var sənə.

Mən onu dinləməyib əlindən çıxmağa can atdım. Bir həmlədə özünə doğru çəkib yanında oturtdu. Boynumun ardından yapışıb dodaqlarını qulağıma dirədi. Və bir gözü evin pəncərəsində, güləş ifadə ilə pıçıldadı:

– Sən mənim nəfəsimsən, qısqanc pişik. Başlama o dəqiqə adamı cırmaqlamağa. Yadında saxla, sən olmasan, deməli, mən də yoxam. Çatdı sənə fikrim?

Ona inanmadığımı bəlli