i edən bir baxışla gözlərinin içinə baxıb dinmədim.

– Söz soruşuram. Çatdı?

Küskün ifadə ilə gözlərimi gözlərindən qaçırıb, başımı tərpətdim.

– Əhsən. İndi get süfrəni hazırla, duşdan beş dəqiqə sonra mətbəxdəyəm. Ölürəm acından. Tərpən!

2 ay sonra İlkinə toyda görüb bəyəndiyi bir qızı adaxlayıb, nişan məclisi etdilər.

Nişan günü mən güzgünün qarşısında özümə əl gəzdirib hazırlaşmaqda ikən Elşad çoxdan gözlədiyim sualı verdi.

Qızılları soruşdu.

Diqqətcil və bütün xırdalıqlara fikir verən bir insan olduğu üçün bu onun nəzərindən yayına bilməzdi.

– Həmin vaxt xəstəxanada unutmuşam. Çantada idi. Yaddan çıxıb qalıb palatada. Elə bir vəziyyətdə idim ki, yadıma düşən qızıl deyildi.

Ağlıma gələn ilk yalanı dilimə gətirdim. Və kiminsə ucbatından ona yalan danışdığım üçün sıxıldım. Özümü həddən artıq pis hiss elədim. Amma ayrı çarəm də yox idi. Və evdə bu günədək heç kim bu barədə heç nə bilmirdi.

Elşad bir qədər fikirli göründü. Cavab onu qane etmədiyi üçün adəti üzrə şübhəli-şübhəli soruşdu:

– İtirmisən, başa düşdük. Yaxşı, bəs mən niyə bundan indi xəbər tuturam? Bərəkallah!

– Söz düşməyib, deməmişəm. Böyütmə. – Narazılıqla onu süzdüm. Bir anlıq susub, sonra yenidən dilləndim. – Mənə qızıldan vacib səninlə Hüseyndir.

Elşad fısıldayıb:

– Bir az cəld ol! – deyərək otağı tərk elədi.

Nişan məclisi çox gözəl və təntənə ilə keçdi.

İndi hamılıqla İlkinin bir neçə ay sonra baş tutacaq toy mərasiminə hazırlaşırdıq.

Çox keçmədi ki, Leyla üçün də nişan üzüyü gətirdilər. Bacım da tezliklə öz yuvasını qurub gəlin köçəcəkdi.

Başımız ard-arda xeyir işlərə qarışdığı bu ərəfədə bir gün Elşad məni özüylə evin qarşı tərəfindəki boş sahəyə gətirdi. Və gözlərinin içi gülə-gülə mənə bilmədiyim bir xəbər verdi:

– Atam bu yeri mənə verib. Bir xeyli var, demişdi nə vaxt istəsən ev tikdir özünçün. Bu ərazi sənə aiddir. Mən də danışmışam ustalarla. Materialı, daşı, qumu, sementi, nə lazımdırsa sifariş vermişəm. Buraları sahmana salsınlar,