bir həftəyə iş başlayır! Hüseynə ev tikdirəcəm burada.

Bu xəbərə nəinki sevindim, əksinə, qanım qaraldı. Bir ildən çox idi ki, qayınatamın evində yaşayırdıq. Elşad sağalıb işə çıxandan sonra bizi daha özüylə aparmamışdı. Həftədə bir gün gəlib bizə baş çəkir, yenidən işə qayıdırdı. Bu evdə mənə münasibət müsbət mənada dəyişsə də, yenə burada qalmaq istəmirdim. Günümü sayırdım ki, Elşad gəlib bizi öz yanına aparsın. İndi isə onun fərəhi köksünə sığmayan bir əda ilə öz qərarını mənə açıqlaması məni pis mənada təəccübləndirdi.

– Nə oldu dəyişdin fikrini? Həmişəlik burada qalırıq demək! – Qaşqabağımı tökdüm. – Əvvəl başqa söz deyirdin!

Mənim belə etməyim Elşadı açmadı. Dodaqlarındakı təbəssüm bir anda yoxa çıxdı.

– Mən qalırıq demədim!

– Ev tikdirirsən də! – Əsəblə üzümü çevirdim. – Başqa nə cür başa düşməliyəm? Qərarını çoxdan vermisən!

– Ata yurdunda evimin olmağının nəyi pisdir ki?

– Mənə lazım deyil buradan heç nə!

– Sənə lazım olmaya bilər! Amma Hüseynin gələcəyi üçün lazımdır! – Elşad gərildi. – Özü də bu nə sifətdir edirsən mənə? Bu nə danışıqdır?

– Lənət şeytana! – deyib, narazılıqla Elşadı süzdüm.

– Məncə də lənət! – Elşad tərs-tərs gözlərimin içinə baxdı.

Hiddətlə üzümü çevirib getmək istədim, lakin onun sərt səsinə ayaq saxlamalı oldum:

– Bura gəl!

Mən onu eşitdiyim halda əməl etmədiyim üçün o, bu sözü üç dəfə əsəblə təkrarladı. Əlacsız qalıb ona doğru çevrildim.

– Off! Nədir?

– Gəl, biləcəksən!

Könülsüz halda gedib yanında dayandım. Elşad qolunu boynuma dolayıb məni qoltuğunun altına saldı. Və tərpənməyə qoymayıb:

– Məni hövsələdən çıxartmaq xoşuna gəlir? – soruşdu.

Dilimi dinc saxlaya bilmədim, ona irad tutdum:

– Bəs, ev verirdilər səninçün? Deyirdin burada qalan deyilik. Avazın yaxşı gəlirdi.

– Ev veriləndə sənin də xəbərin olacaq! – Elşad sərt səslə sözümü kəsdi. – Mən münəccim deyiləm sənə dəqiq bir gün təyin edib deyim! Gedib dava-qırğın edəsi deyiləm ki! Nağdı qoyub, nisyənin dalınca