Elşad evin tikintisi ilə bağlı gələcək planlarından söz açıb böyük həvəslə bunu mənə danışmaqda idi ki, bu vaxt qəfil gələn bəla kimi Zeynal həyətə girdi. Yenə həmin vəziyyətdə. Onu hər gün bu evdə belə gördükcə özümü təhqir olunmuş hiss edirdim.

Elşad qardaşının üzünə baxan kimi məsələni anladı. Tutulub qaldı. Mənim üzümdəki ifadəni gözucu izləyib, dodaqlarını bir-birinə sıxıb dayandı.

Zeynal bizə yaxınlaşıb, qızarmış gözləri axa-axa mənə sual verdi:

– Nə var yeməyə? – Cavab vermədim. Zeynal kinayə ilə təkrar mənə səsləndi. – Ağır eşidirsən deyəsən. Səninləyəm. Nəsə var zəhərlənməyə?

Elşad qardaşının mənə olan münasibətinə, xüsusilə onun bu vəziyyətinə gərilsə də dillənməmək üçün özünü tutub durdu.

Zeynal isə mənim yerimdən qımıldanmadığımı görəndə xidmətçisinə əmr edər təki tələb etdi:

– Dur ayağa, yemək hazırla!

Narazılıqla Elşadı süzüb, naəlac yerimdən qalxdım. Mən pilləkənə qalxanda Zeynalın kinayə ilə Elşada dediklərini duydum:

– Sən buna öz yerini başa salmamısan, ya əksinə? Evə çatan kimi kəndiri atıb boynuna, istədiyi yerə sürüyür səni? Şillə-yumruq görməyib deyəsən.

Elşadın gərginliklə köks ötürdüyünü duydum.

Hirsimdən dişim bağırsağımı kəsə-kəsə Zeynal üçün xörək isidib, dolu məcməyi ilə yenidən həyətə endim. Və gərginliklə masanı hazırlamağa başladım. Zeynal atmacasından qalmadı. Məni təbdən çıxarmağa davam etdi.

– Böyüklərinin başı qarışıq olub, yoxsa yadlarından çıxıb sənə tərbiyə vermək? Ədəb-ərkanı kimdən öyrənmisən? Nə edək, bir parça çörək istəyəndə ayağına yıxılıb yalvaraq? Kimlərdən olduğunu desəydin, bəlkə tanıyardıq. Baş əymək lazımdırsa, baş əyərdik.

Elşad altdan-altdan qardaşını süzür, rəng verib rəng alırdı.

Mən dolub-doluxsunmuş halda üzümü çevirib masadan ayrılanda o, səbrinə hakim ola bilmədi. Sərt tonda qardaşına dilləndi:

– Danışığına sərhəd qoy danışanda. Küçə adamı ilə danışmırsan. Sənə yalnız ona görə hörmət edib ağır söz demirəm ki, məndən yaşda böyüksən. Hərçənd hörmət qanan, hörmətə