layiq olan insan deyilsən, amma məni buna vadar eləmə ki, hörmətsizlik edim.

Elşad bunu deyib, əsəbi bir hərəkətlə yerindən qalxdı. Küçəyə çıxdı.

Bir qədər sonra otağa gəlib, məzəmmətlə məni süzdü:

– Hiss elədin ki, mənim yanımda mənim qardaşıma nə ədəbsizlik elədin?

Doluxsunmuş halda onu süzdüm. Haqsızlığa bundan artıq davam gətirə bilmədim:

– Ədəbsizliyi mən edirəm? Sənin xəbərin var qardaşından? Dediyi sözlərdən! Davranışlarından!

– Hər kimdir, qardaşımdır da. Sən bu gerçəyi dəyişə bilməzsən! Ən azından mənə görə hörmətini saxlamalısan!

Özümə hakim ola bilmədim:

– Elşad, mən bu adamla bir evdə qalmaq istəmirəm! Çünki bacarmıram! Mənə yazığın gəlsin!

– Bura onun da evidir! Mən heç kimi qova bilmərəm evindən!

– Kimisə qovmağa ehtiyac yoxdur. Gedək burdan. Yalvarıram, Elşad. Mən artıq yorulmuşam. Gücüm qalmayıb. Güclü biri kimi görünməkdən, mənə hörmət qoyulmadığı halda ədəbli davranmaqdan, susub içərimə vurmaqdan, hər şeydən, hər şeydən yorulmuşam. Niyə burada saxlamısan bizi?

Elşad dillənmədi. Gözlərini məndən qaçıra-qaçıra susdu.

– Heç olmasa səbəbini de, bilim. – Qolundan tutub onu özümə tərəf çevirdim. Gözlərim yaşdan pərdələnmiş halda israrla cavab istədim. – Sən Hüseynsiz bir dəqiqə ayrı qala bilməzdin. İndi günlərlə üzünü görməməyə razı olursan. Nə möcüzə baş verdi ki, sən bizi özündən qoparıb atmağı lazım bildin? Nə oldu sənə? Niyə belə dəyişdin?

– Mən həmin adamam! Bu sənə belə gəlir! Başa düşməmiş kimi danışma! – Elşad da səsinin tonunu qaldırdı. – Sizdən imtina etməmişəm, həftənin beş günü işdəyəm! Nə edim bəs?

– Necə yəni nə edim? Bizi də öz yanına apar. Səninlə hər çətinliyə dözərəm, istənilən şəraitdə yaşayaram, amma təki yanında olum. Bizim haqqımız çatmır bəyəm insan kimi yaşamağa? Ömrümüzün sonuna kimi məgər ayrı qalmağa məhkum edilmişik? Niyə? Nə səbəbə? İzah elə, mən də bilim günahım nədir! Niyə bu qədər zülm çəkirəm!

– Sakit ol bir az.

– Sakit ola bilmirəm! Çünki səni başa düşə bilmirəm. Bu