u qədər əzab-əziyyətə qatlanıb dözdüm ki, axırda dönüb-dolanıb yenə bura qayıdım, Hüseynlə məni burada girov qoyasan?

– Kəs səsini! – Elşad əsəbi halda mənə bozardı. – Başından böyük qələt eləmə!

– Bilirsən nə var? Onun iynə vurub mənə istədiyi sözü deməsini sən qəbul edə bilirsənsə, öz işindir! Amma mən həzm edə bilmirəm…

Elşadın qəfil şilləsi sözümü ağzımda qoyub məni susdurdu. Duruş gətirə bilməyib taxtın üstünə yıxıldım. Əlimi od tutub yanan sifətimə tutub hönkür-hönkür ağlamağa başladım.

– Xoşun gəlmir? – Başımın üstə dayanan Elşad mənə bağırdı. – Sənləyəm! Dillən! Xoşun gəlmir, buyur, qapı açıqdır! Amma getsən Hüseynsiz gedəcəksən!

Elşadın sözləri qulaqlarımda şimşək kimi çaxdı.

Bizim səsimizə yuxudan diksinib oyanan və çarpayısında hıçqırıqlar içində ağlayan Hüseyn gah mənə, gah atasına baxıb titrəyirdi. Göz yaşlarım yanaqlarıma süzülə-süzülə dedim:

– Mənə nə desən, nə etsən haqqın var! Mən buna layiqəm! Çünki mükafatım qovulmaq olmalı idi bir gün, bunu bilirdim. Sən kiməsə görə məni vurmağa adət etmisən! Mən də kiminsə ucbatından əzab çəkməyə öyrəşdim! Əslində bizim bir-birimizdən fərqimiz yoxdur. Sadəcə sən özün-özünü yanlış anlamısan. Nə mən, nə də Hüseyn sənin nəfəsin deyilik. Sən nəfəsi bunlarla alırsan.

Dodaqlarını bir-birinə sıxıb dayanmış Elşad gərginlik içində məni dinləyirdi. Bir gözü Hüseyndə idi. Sonuncu sözlərimdən əzab içində fısıldadı. Bir anlıq əsəblə dilinə gətirdiyi sözə peşman olsa da artıq gec idi.

Mən Hüseyni çarpayısından götürüb, Elşada müraciətlə:

– Mən hazıram, apara bilərsən! – deyib, yanından ötüb keçdim.

Mənim bunu deməyimlə Elşad özünə olan hiddətindən gecə lampasını bir anda tumbanın üstündən götürüb hirslə divara çırpdı. Lampa iki bölündü. Mən diksinib uşaq qucağımda qapının tininə çəkildim. Hüseyn yenidən qorxub çığırmaqa başladı. Onu sakitləşdirmək üçün dərhal otağı tərk etdim.

Elşad yerindən tərpənmədən iki əliylə başını sıxıb dayanmışdı. Gərginliklə nəfəs alıb-verirdi.

Yol boyu heç