birimiz bir kəlmə də danışmadıq. Mən üzümü Hüseynin saçları arasında gizlədib səssiz-sədasız ağlamaqda idim.

Maşının kondisionerindən salona sərin hava vururdu, amma bu mənə təsir etmirdi. Bu anda ürəyimin başında elə bir od, bir ocaq qalanmışdı, çətin ki, soyuyub sərinlik tapaydı. Şillənin sifətimi tutub yandırdığı yer hələ də sızlayırdı.

Elşad isə daxili gərginliklə maşını necə idarə etdiyini belə bilmirdi.

Yol uzunu maşının önündə gedən digər maşının sürücüsünə bir ara kəskin və uzun-uzadı siqnal verərək ondan yoldan çəkilməyi tələb etdi. Hətta maşını onun maşını ilə yanaşı sürüb, şüşəni endirdi:

– Sür də bunu, yatmısan?! – deyə sərt tonda tanımadığı bu adama irad tutdu.

Elşadın əhval-ruhiyyəsini onun danışığından, üzündəki ifadədən oxuyan sürücü onunla mübahisə etmək istəmədi. Maşının istiqamətini dəyişib bizdən aralandı.

Bir qədər sonra atamgilin darvazasının önündə dayananda Hüseyni götürüb maşından enmək istəyərkən Elşad arxaya qanrılıb çevik bir hərəkətlə biləyimdən tutdu. Məni yerimdə saxladı:

– Bir-iki gün qalın, gəlib aparacam.

Üzünə baxmadan soyuq səslə:

– Sən sözünü dedin, mən də eşitdim. Ehtiyac yoxdur, gəlmə dalımca! – deyib, biləyimi güclə də olsa ovcunun içindən çıxarıb maşından endim. Elşad da zirək tərpənib mənimlə eyni anda maşından endi. İti addımlarla maşının önünə keçib yolumu kəsdi. Acıqla üzümə baxaraq dişlərini bir-birinə sıxa-sıxa təkrar etdi:

– Bir-iki gün qalın, gəlib aparacam dedim! Çatmadı sənə nə dediyim?

Bunu deyib etirazıma, müqavimət göstərməmə rəğmən Hüseyni məndən aldı. Bağrına basıb dönə-dönə öpdü. Uşağın yaşarmış gözlərini silib, təkrar köksünə sıxdı.

– Ver uşağı! – deyə inadla Hüseyni ondan almağa çalışdım. Amma müvəffəq ola bilmədim. Elşad Hüseyni saxladığı qolunu yana çəkib bütün səyi ilə onu məndən qaçırdı. Bunu gördükcə ona daha da hiddətləndim. Hətta Hüseyni məndən alıb özü ilə aparacaq deyə canımı qorxu-təlaş sardı.

– Ver uşağı dedim! – Hirslə qoluna, sinəsinə vurub Hüseyni ondan