n almağa cəhd etdim. Mənim belə etməyim Elşadı özündən çıxardı. Biləyimdən tutub hirslə sıxdı. Və buraxmadan qaşlarını düyünləyib zəhmli-zabitəli baxışlarını gözlərimin içinə dikdi. Barmağını silkələyə-silkələyə qəzəblə dedi:

– Səni də, özümü də məhv edərəm, başa düşürsən? Bura qədər çəkdiklərim mənə artıqlaması ilə bəsdir! Onsuz da bezmişəm canımdan! Bircə bu uşağa yazığım gəlir, əllərdə qalmasın! Eşidirsən məni?! Atanın qapısında ürəklənib xam xəyala düşmə! Məni vadar eləmə ki, elə buradaca boğazını üzüm! Allah üzünə baxıb, küçədəsən! – Baxışlarını hirsli-hirsli ətrafda dolandırıb, mənim üzümdə saxladı.

Təəssüf hissi ilə onu süzüb dedim:

– Sən, bax belə insansan! Əlindən gələn ancaq budur! Öldürərəm! Vuraram! Kəsərəm! Hədə-qorxu, hərbə-zorba ilə öz dediyini sübut etməyə vərdiş etmisən! Sənin həyata baxışın budur! Amma belə davam etməyəcək! Məni qurban etdin o evdə, Hüseyni kimlərəsə qurban verməyinə razı olmayacam! İndən belə Hüseynin üzünü görsən mənə çox sağ ol deyəcəksən!

– Nə deyirəm ki! Mən də sənə sözümü demişəm! Məndən canını necə qurtara biləcəyini də xəbərdarlıq etmişəm! Sən istədiyini eləsən, onda mən Elşad deyiləm! Demək, atamın belindən gəlməmişəm! – Hüseyni mənə verib, qapını açdı. Mənim həyətə keçməyimi gözlədi.

Qapıdan içəri keçib, toxtamağa çalışdım. Amma sakitləşmək əvəzinə məni ağlamaq tutdu.

Qapının arasından onu görürdüm.

Elşad gərgin halda maşına əyləşib qapısını zərblə çırpdı. Dalın-dalın sürüb bir xeyli uzaqlaşandan sonra manevr edib qaza basdı, sürüb getdi. Maşını necə təlatümlə yerindən tərpətdisə təkərin altından oynayıb çıxan çınqıllar ətrafa sıçradı.

Nəmli gözlərində qorxu donub qalmış və hələ də içini çəkə-çəkə ağlayan Hüseynə baxıb onu bərk-bərk sinəmə sıxdım.

“İlahi, nə günah işləmişdim qarşında ki, indi də Zeynalın ucbatından bunları yaşamaq məcburiyyətində qalmışam?” deyə ürəyimdən keçirib daha da kövrəldim.

Bu vaxt hər şeydən xəbərsiz olan Leyla həyətə çıxıb bizi qapının ağzında görəndə sevincək