yaxamdan!

– Səsin özünə xoş getməsin! – Zeynal qardaşına bozardı. – Kişi kimi evdə hünərin yoxdur, arvadın yanında sözün keçmir, bizə niyə acığın tutur? Bunun günahı bizdədir? Kişi olmağı da biz sənə öyrədək?

Elşad özü ilə bacara bilməyib qardaşının üstünə yeriyəndə İlkin qarşısına keçib ona mane oldu:

– Yaxşı, bəsdir! Baş qoşma ona sən! Ağlını başına yığ. Əsəbiləşmisən, nə dediyini bilmirsən. Gəl çıxaq küçəyə, bir az sakitləş. De görüm, nə olub?

Elşad qolunu qardaşının əlindən çəkib çıxararaq maşına əyləşdi.

– Bu vəziyyətdə hara gedirsən? – İlkin ona səslənsə də Elşad cavab vermədi. Sürüb getdi.

Bütün gecəni içib, evə səhərə yaxın qayıtdı. Otağa keçib, üzü üstə taxtın üstünə düşüb qaldı.

Səhəri gün İlkinin səsinə oyandı.

Artıq günorta idi.

Əl-üzünə su vurub, ayaqlarını dalınca sürüyə-sürüyə gəlib pilləkəndə oturan Elşad yorğun-əzgin baxışlarla həyətə baxmağa başladı.

Gəlib eyvanda onun başı üstündə dayanan İlkin narahatlıq duyulan bir səslə Elşada:

– Elşad, dünən nə baş verib? Hüseynlə gəlinbacı niyə yoxdur evdə? Danış görüm, sən niyə bu haldasan? – deyə sual verdi.

Elşad dillənmədi. Gicgahlarını barmaqları ilə sıxıb ovuşdurdu. Başı ağrıyırdı.

– Niyə dinib bir söz demirsən? – İlkinin səbri tükəndi.

– Deyiləsi heç nə yoxdur.

– Boş yerə bütün gecəni içmisən?

– Öz əlimlə evimi yıxmışam. Bunu qeyd eləmək lazımdır, ya yox? – Elşad kinayə ilə dilləndi.

– Zarafatın heç yeri deyil.

– Onda sual vermə! – Elşad qardaşının sözünü kəsdi. – Öz işinlə məşğul ol! Toya az qalıb, get, öz işlərini həll elə. Mənə fikir vermə.

***

Atamgil acıq edib gəldiyimi bilmirdilər. Onlara Elşadın poliqonda olduğuna dair bir yalan satmışdım. İstəmirdim mənim ucbatımdan atam yenidən xəstəxanalıq olsun.

Bir neçə gün sonra Elşad dediyi kimi dalımca gəldi.

Hüseynə yemək yedirdirdim. Gözləmədiyim bir anda qapı açıldı və Elşad həyətə girdi.

Çox solğun və məyus görünürdü. Sonuncu dəfə gördüyüm Elşada çox az bənzəyirdi. Qolu-qanadı