ı qırılıb yanına düşmüş, kədər gözlərində məskən salmışdı. Sözün açığı, onu bu vəziyyətdə görəcəyim ağlıma gəlməmişdi.

Ürəyimin şiddətlə vurmasına baxmayaraq özümü soyuqqanlı göstərdim. Halbuki bir həftə idi nə gecə yatırdım, nə gündüz. Elşaddan ayrı keçən bu günlər nəfəsimi kəsirdi.

Hüseyn atasını görər-görməz içini çəkib əlimdən çıxaraq sevincək ona doğru yüyürdü. Məni unutdu.

Elşad qollarını yana açaraq qabağına qaçan Hüseyni bir həmlədə qucağına götürüb bağrına basdı. Dönə-dönə öpdü.

Bu mənzərə qarşısında gözlərim dolsa da özümü tutub durmuşdum ki, ağlamayım.

Handan-hana Elşad sanki özündə qüvvə tapıb Hüseyn qucağında mənə doğru gəldi. Və ona əzab verən hisslərdən qurtulmaq üçün dilə gəldi:

– Gedək evə.

Məni yola gətirmək üçün çox söz dedi.

Mən razı olmadım. Getmək istəmədiyimi ona qəti şəkildə bildirdim.

Və balaca qollarını atasının boynuna dolayıb bərk-bərk ona sarılmış Hüseyni güc-bəla ilə Elşaddan aldım.

Hüseyn atasından ayrılmaq, qopmaq istəmirdi, çığırtısı ərşə qalxmışdı. Gözünün yaşı selə dönmüş bir halda əlini atasına uzadıb, bütün cəhdi ilə ona can atırdı, onu qucağımda güclə saxlamışdım.

Elşad uşağın düşdüyü vəziyyətə bir az da talan oldu. Məzəmmətlə məni süzdü. Baxışları ilə məni qınadı.

Bilirdim düz eləmirəm, amma ürəyim o qədər sınmışdı ki, ürəyimə daş bağlayıb sözümdən dönmədim. Və o, getdi. Amma sınıb parça-parça olmuş ürəyimi də gedərkən özü ilə apardı.

Artıq 20 gündən çox idi ki, atam evində idim. Hüseyn hər gün atasını soruşur, onu istəyirdi. Uşağın bu halı məni ağrıdır, əzab çəkirdimsə də qürurumu sındırmaq istəmirdim.

Son günlərdə Elşad Leylanın mobil telefonuna zəng vurub mənimlə danışmaq istəsə də, mən bunu qətiyyətlə rədd edirdim.

Leyla bu səbəbdən məni qınayır, iradını bildirirdi.

– Dəli olmusan sən? Bu günədək nələrə dözmüsünüz, nə çətinliklər görmüsünüz, amma yenə bir-birinizdən vaz keçməmisiniz. İndi balanız var, ayrılmağı düşünürsünüz? Hüseynə rəhmin gəlmir? Uşağın göz yaşı sənə zərrə