qədər təsir eləmir?

10 GÜN KEÇDİ.

Həmin gün Leyla telefonu mənə gətirib qınaq dolu baxışlarını üzümə dikdi:

– İlkindir. Səninlə danışmaq istəyir. Deyiləsi sözü var, – deyib, yanımdan ayrıldı.

– Alo!

Xəttin o üzündən İlkinin qüssəli səsi duyuldu:

– Salam, hər vaxtın xeyir, gəlinbacı.

Salamını aldıqdan sonra o, Hüseyni xəbər aldı və zəng vurmasının səbəbini açıqladı:

– Bilirsən niyə zəng vurmuşam? – Sözünə bir qədər ara verib, kədərlə əlavə etdi. – Elşad xəstə yatır. Bir neçə dəfə həkim çağırmışıq. Dünən də yaxşı deyildi. Təcili yardıma zəng vurası olduq. Bu qədər ciddidir yəni vəziyyəti. İşə də çıxmır. Bəlkə gələsən? Gəlsən yaxşı olar.

Telefon qulağımda sarsılmış halda onu dinləyirdim. Qəhər məni boğdu, dillənə bilmədim. İlkin xahiş dolu bir səslə yenidən mənə səsləndi:

– Elşadı kiməsə görə qurban vermə. O, sizinçün canından keçər, gəlinbacı. İnan ki, bunu edər. Nə olubsa olub, unudun bitsin. Barışın. Hüseynə xatir, qayıt gəl evə.

Əlim titrəyə-titrəyə gözümün yaşını sildim.

– Sən hazıram de, gəlim gətirim səni.

Ona cavab verməli idim deyə dərhal özümü toplayıb, kövrək səslə dedim:

– Aha, oldu, deyərəm.

İlkin razılaşıb zəngi bitirdi.

Bu xəbərdən sonra elə bir halda idim ki, daha İlkini gözləyə bilmədim. Atama evə getmək istədiyimi bildirdim və o da sorğu-sualsız məni Elşadgilə gətirdi.

Həyətə keçəndə İlkin çardağın altındakı skamyada oturub qulağında telefon kiminləsə danışırdı. Çox güman, nişanlısı ilə. Bizi görən kimi yerindən qalxdı. Tez-tələsik xudafizləşib söhbəti bitirdi. Bizə doğru gəldi:

– Mən səndən xəbər gözləyirdim, gəlinbacı… – deyib, məni də Hüseyni bağrına basdı.

– Gözləyə bilmədim. – Doluxsunmuş halda evə tərəf baxdım.

Hüseyni məndən alan İlkin gülər üzlə onu danışdırmağa başladı.

– Balaca kişi, adam da heç əmisini atıb gedər? Bəs demirsən, əmi darıxır burada sənsiz? – Hüseyni öpüb, oxşadı.

Dözməyib, Elşadı soruşdum:

– İlkin, nəyi var, niyə xəstələnib?

İlkinin ifadəsi dəyişdi.