. Tamam ciddi halda:

– Ürəyidir. Ciddi müalicə lazımdır. Özünü qorumalıdır bundan sonra. Səhlənkarlıq edib vaxtında düşməyib dərdinin dalınca. Nəticəsini əvvəl-axır göstərməli idi. Can tab gətirər bu qədər müsibətə, gərginliyə? Daş olsa çatlayardı. Getdi də sağlamlığı əlindən. Xəstəlik tapdı.

Başımı aşağı salıb dinmədim.

– Elşad zəif iradəli bir insan deyil. Amma onu sizin evdən getməyiniz yıxdı. Buna tab gətirməyə gücü çatmadı. Onu tək qoyma, gəlinbacı. Səhvləri çoxdur qardaşımın, amma ona bu cür cəza vermə. O, siz olmadan yaşaya bilməz! Əgər onun siz yox ikən necə əzab çəkdiyini görsəydin, mənə haqq verərdin.

Evə qalxdıq. İlkin Hüseyni bizim otağa – Elşadın yanına apardı. Onların arxasınca getsəm də içəri keçməyə cəsarətim çatmadı. Qapının ağzında ayaq saxladım. İçəridən İlkinin dediklərini duydum. Hüseynlə idi:

– Oyanmayıb ata? Eybi yox, biz çıxaq bir azdan oyanar.

Hüseyn əmisini dinləmədi. İnadla atasının yanında qalmaq istədi. İlkin də məcburən onunla razılaşmalı oldu.

– Yaxşı, sən deyən olsun. Atasının oğludur e, öz dediyi olmalıdır, vəssalam! – deyib, İlkin otağı tərk elədi.

Mən açıq qalmış qapıya yaxınlaşıb Elşadı görmək istədim. O, üzü üstə uzanıb bərk yuxuya getmişdi. Taxtın kənarında tumbanın üstündə bir xeyli dava-dərman, müxtəlif həblər var idi.

Hüseyn atasını oyatmaq üçün qolunu dartır, əlinin üstündən öpə-öpə onu çağırırdı.

Bu gördüklərim məni sızım-sızım sızlatdı. Onun bu hərəkətinə gözlərim doldu. Necə bir günaha batdığımı dərk etdikcə vicdan əzabında qovruldum.

O, min bir cəhddən sonra, nəhayət, atasını oyatmağı bacardı. Elşad handan-hana aramla gözlərini açıb, yarıyuxulu halda Hüseyni qarşısında görəndə bir anlıq duruxdu. Bəlli ki, gözlərinə inanmadı. Lakin bunun yuxu olmadığını tezliklə anlayanda dərhal yerində qalxıb oturdu. Hüseyni qucağına nə vaxt aldığını belə bilmədi. Ata-bala bir-birlərinə sarıldılar. Elşad oğlumuzu öpüb qoxuladıqdan sonra:

– Bəs anan… – “Haradadır” demək istəyirdi ki, gözü bir anda