mənə sataşdı. Kəlməsi dodaqlarında sındı. Məni görəndə tutulub qaldı. Baxışlarını gözlərimdən çəkib, daha heç bir söz demədi.

Dəli kimi ona sarılmaq istəsəm də yaxınlaşmağa cəsarətim çatmırdı. Heç Elşad da adətinin əksinə bunu məndən istəmirdi.

Müqəssir adamlar tək başımı aşağı salıb, onun qarşısında büzüşmüşdüm.

Elşadın üzünü saqqal basmışdı. Rəngi solmuş, əvvəlki şuxluqu qalmamışdı. Xəstə olduğu hər halından bəlli idi.

Məni evə qaytarmaq üçün dalımca gələndə dediyi sözlər qulaqlarımdan günlərcə çəkilib getməmişdi: “Çiyinlərimə elə ağır bir yük qoyublar ki, daşımağa gücüm çatmır. Heç olmasa sən yanımda ol. Sən başa düş məni”.

Hüseyni dindirib-danışdırsa da bir gözü məndə olan Elşad sonda dözmədi:

– Yerindən tərpənməməyə and içmisən? – Mənə irad tutdu.

Onun bu sözü məni bir anda ürəkləndirdi. Kövrələrək irəli yeriyib ona sarıldım. Xeyli buraxmadım.

Elşad səhhəti ilə bağlı uzun müddət müalicə almalı oldu. Həkim içki, siqaret, əsəb-gərginlik qətiyyən olmaz dediyi halda Elşad siqaretdən əl çəkə bilmirdi.

Tezliklə Leyla gəlin köçdü. Payızın ilk həftəsində İlkinə toy