Elşad maşını həyətə salıb yerə endi. Alt-üst olmuş əhvalla masanın arxasına keçib oturdu.

Zeynal yeyib-içəndən sonra qalxmış, qab-qaşıq eləcə süfrədə qalmışdı.

Bu vaxt İlkinin maşını darvazanın önündə göründü. Salonu bürüyən oynaq musiqi səsi, səsucaldanların guppultusu buradan belə aydın duyulurdu. Hətta səsə Zeynal da eyvanda göründü.

İlkin maşını həyətə salıb maqnitofonu söndürdü. Maşından enəndə pilləkəni ağır addımlarla düşən Zeynal irişərək ona sataşdı:

– Nə olub, təzə bəy, məşq edirsən?

Elşad altdan-altdan qanlı-qanlı Zeynalı süzüb, bir az da gərildi.

İlkin qardaşının zarafatına zarafatla cavab verib, şən əhval-ruhiyyədə:

– Atamgil hələ gəlməyib? – deyə masaya doğru gəldi. – Salam-əleyküm, yoldaş leytenant!

Başını əlləri arasına alıb oturmuş Elşad dillənmədi. İlkin, bir gözü Zeynalda, heç nə başa düşməsə də daha üstünü vurmadı. Baxışları ilə ətrafda Hüseyni gəzib, ucadan:

– Hüseyn kişi hanı? Gəlsin görüm, əmisi darıxıb bu gün onsuz, – dedi.

Elşadın dillənmədiyini görəndə:

– Qaqa, nə olub? – deyə sükutunun səbəbini xəbər aldı. – Hüseyni soruşuram, yatıb olmaya?

İlkin bunu deməyinə peşman oldu. Özü də bilmədən qardaşının yarasına duz basdı sanki. O, sözünü bitirməmiş yerindən sıçrayıb qalxan Elşad bir həmlədə masanı çevirib aşırtdı. Süfrədəki qab-qacaq beton döşəməyə tökülüb çilikləndi. İlkin mat-məəttəl geri çəkildiyi halda Elşad bununla kifayətlənmədi. Stulları hara gəldi, necə gəldi tulladı, skamyanı qaldırıb hirslə yerə çırpdı.

– Elşad! – İlkin həyəcanla ona doğru getdi. Mane olmaq istədi. Bacarmadı. – Nə olub, a kişi, özünə gəl! Sakit ol!

– Nə qazlanıb gəlmisən, ayə, üstümüzə? Başına hava gəlib? – Zeynal dayandığı yerdən ona səsini göyərtdi.

– Havalanaram bu gedişlə! Buna çalışırsınız! – Elşad od tutub yana-yana Zeynala bağırdı. – Bəsdirin! Məhv elədiniz həyatımı! Tüpürüm bu ev-eşiyə də, sizə də! O tikiləni də sabah buldozerə verib yerlə bir etdirəcəm! Lazım deyil mənə ev! Rahat buraxın məni! Əl çəkin