da bizə çəkəcək. Ot kökü üstə bitər!

Həmin gün iki qardaş bu zarafatla xeyli danışıb güldülər.

Tezliklə körpə səsi duyulacaq bu ailədə indi hamı sevincli idi. Günləri sayırdıq. Bir müddət keçdi.

Son zamanlar qayınatamın səhhətində ciddi problemlər yaranmışdı. Tez-tez halı pisləşirdi.

Bir neçə gün əvvəl Elşad atasını Bakıya həkimə aparmışdı. Və artıq bir saat olardı ki, qayıdıb gəlmişdilər. Lakin Elşad hələ də evə qalxmamışdı.

Eyvana çıxıb baxışlarımı ətrafda dolandıraraq onu aradım. Heç yerdə görməyib həyətə endim.

Günlərdir bir-birimizi görmürdük. Onun gəlib görüşməməsi məni təəccübləndirdi.

Evin tininə keçəndə Elşadı bağda görüb, duruxdum. Dərhal yanına getdim. Ağaclardan birinin altında iki əli ilə başını tutub çömbəltmə oturmuşdu. Ona çatmağa az qalmış:

– Elşad, burda niyə dayanmısan? – soruşdum. – Niyə evə gəlmədin?

Elşad mənim səsimə fikirdən ayrılıb dərhal özünü yığışdırdı.

Davranışları mənə qəribə göründüyü üçün şübhələndim. Addımlarımı yeyinlədib, gedib düz qarşısında dayandım.

– Nə olub?

Elşad mənə baxmadan:

– Heç, – dedi. Üzünü başqa səmtə çevirdi. Köks ötürdü.

Əhval-ruhiyyəsi xoşuma gəlmədiyi üçün narahat oldum. Dizi üstə onunla qabaq-qənşər oturdum.

– Nə olub axı?

Elşad yenə də üzümə baxmadan:

– Get evə sən. Mən də gəlirəm, – dedi.

– Həkim nə dedi? Ciddi bir şey olmaz, inşallah. Hə? Elədir?

Elşad dillənmədi. Qoluna toxundum.

– Niyə dinib bir söz demirsən?

– Mələk, get, xahiş edirəm səndən. Bir az tək qalmaq istəyirəm. Qurban olum, get. Sonra danışarıq. – Üzünü qolunda gizlətdi. Səssiz dayandı.

Əl çəkmədim.

– Sən boş yerə belə dilxor olmazsan. Nə isə olub. Elşad, üzümə bax, – deyib, onun üzünü zorla özümə tərəf çevirdim. Onunla baxışlarımız toqquşanda Elşadın göz bəbəklərində hər kəsdən gizlətməyə çalışdığı acı bir həqiqət və bu yükün altında təkbaşına əzilən dərdli bir insan gördüm. Gözlərinin nəmi hələ qurumamışdı. İndi başa düşdüm nə üçün üzümə baxmırmış.

– Analizin cavablarını