ı aldınız?

– Aldıq. – Elşad kədərlə dillənib, yenə köks ötürdü.

– Nəticə nə oldu bəs?

Elşad uzun, dərin bir baxışla gözlərimin içinə baxdı:

– Atam xərçəngdir.

– Nə? – Heyrətlə onu süzdüm. Bu cavabı alacağım yatsaydım yuxuma belə girməzdi. Elşad mənim üzümdəki ifadəni izləyə-izləyə nağıl eləməyə başladı:

– Həkim kabinetinə çağırdı. Mənimlə ikilikdə söhbət elədi. Açıq danışdı. İnanmaq istəmədim. Bir neçə həkimə də göstərdim, hamısı eyni diaqnozu qoydu. – Köks ötürdü. – Nəticə budur. Çox bərbad haldayam. Üç gecədir yatmıram.

Donmuş vəziyyətdə eləcə Elşadın üzünə baxır, onu rahatladacaq, az da olsa ümid verəcək bir kəlmə söz tapmırdım. Gözümün önündə belə əzab çəkməsinə dözə bilmirdim. Amma əlimdən də heç nə gəlmirdi.

Elşad qüssə dolu bir səslə yenidən dilləndi:

– Hamının atası bir gün dünyadan köçəcək, bu hamının başına gələcək. Amma bunun bu qədər tez olacağını ağlıma gətirməzdim. Mən… Mən hələ hazır deyiləm buna. Qəbul etməyə hünərim çatmır. Açıq deyirəm, indidən alt-üst olub yıxılmışam. – Elşad boğazına tıxanan qəhərdən sözlərini güclə tamamladı.

– Elşad… – Doluxsunmuş halda ona sarıldım.

O mənə bildirmək istəməsə də körpə uşaq kimi ağlayırdı. Məni bərk-ərk bağrına basıb, üzünü saçlarımda gizlətmişdi. İçərisinə vurduğu hönkürtüsünü aydın hiss edirdim. Və bu da mənə çox ağır gəlirdi.

Günlər sonra Elşad atası ilə birlikdə yenidən Bakıya yola düşdü. Qayınatam xəstəxanaya yerləşdirildi.

***

Bir gün gecə yarısı evə gəlib çıxan Zeynal Elşadı eyvanda görüb, daha evə keçmədi. İstiqamətini dəyişib, tənbəl-tənbəl masanın arxasına keçdi.

Elşad qardaşının üzünə baxan kimi onun yenə də narkotik qəbul etdiyini anladı. Qaşları düyünləndi. Qanı qaraldı. İradla:

– Sənə neçə dəfə xəbərdarlıq etməliyəm ki, evə bu kökdə gəlmə, – dedi. – Xəbərin var nə gündəsən?

– Xoşunuz gəlmir, qeyrətinizə toxunur, hər ikiniz arvad-uşağınızı da götürün, çıxın evdən. Mən atamın evi ola-ola küçələrdə qalası deyiləm.

Elşad hirsli-hirsli fısıldadı.