Səsini bir qədər qısaraq təngə gəlmiş bir halda dedi:

– Mənə xoş deyil hər gün bu evdə Mənsumə ilə üz-üzə gələm. Canımı dişimə tutub oturmuşam burada. Tüpürdüyümü yaladım, yenə girdim bu qapıdan içəri. Amma bir soruşan yoxdur: niyə, nə üçün? Dərk etmirsiniz ki, mən atama xatir bu evdəyəm?

Zeynal qardaşının bu sözlərinə kinayəli bir təbəssüm etdi:

– Sənin səhvlərinə əzəl gündən göz yumublar də. Həmişə bağışlanmısan, hələ üstəlik mükafat da almısan. Xəstədir, sən maraqlan də. Sevimli oğlu sənsən!

– Lənət sənə kor şeytan! – Elşad başını əllərinin arasına alıb fısıldadı.

Zeynal bu sözləri duymurmuş kimi başqa söz dedi. Daha doğrusu tələb etdi:

– Mənə pul lazımdır! Özü də vacib!

– Mənim narkotikə xərcləməli pulum yoxdur! Problemlərim başımdan aşır.

– Neyləyim bəs? Gedib oğurluq edim? İlkindən istəsəm onsuz da min bəhanə gətirəcək.

– Oğurluq niyə? Başa salım da səni. Ya bu yoldan biryolluq daşın, ya da get as özünü öldür. Heç olmasa buna kişiliyi çatdı deyək arxandan. – Elşad tənbehedici nəzərlərlə Zeynalı süzdü. – Sabah hansısa anası fahişələr gəlib bu qapıda banlamasın: “Qardaşınız Zeynalın bizə borcu var, ödəyin”. Çatır sənə nə demək istədiyim? Yoxsa başının dumanı hələ çəkilməyib?

Zeynal xumarlanıb süzülən gözlərini qardaşının üzündən çəkməyərək kinayə ilə gülümsədi:

– Allah məni siz qardaşlara möhtac eləməsin!

Elşad narazılıqla başını buladı. Zeynal onu bir xeyli süzüb şübhəli-şübhəli soruşdu:

– Arvadın icazə vermir mənə kömək edəsən?

Elşad tərs-tərs qardaşını süzdü.

– Öz sözünü danış!

– Yox də, bilmək istəyirəm görüm səbəb nədir ki, mənə pul vermək istəmirsən? Evlənəndən sonra çox dəyişmisən. Həmin Elşad deyilsən.

– Pulum yoxdur dedim! Söz tapmırsan danışmağa?

Zeynal eyni qənaətlə təkrar etdi:

– Bilirəm, onun ədavətini aparırsan mənimlə. Xəbər verib yəqin, Zeynal bizi atırdı küçəyə! Eləmişəm, belə lap əcəb eləmişəm! Ev mənim atamın evidir, onu burada görmək istəmirəm! Əmin oğlu Etibar gəldi köməyinə. Yoxsa