a çoxdan qurd-quş yemişdi. Oturub-durub Etibara dua eləsin. Vaxtında dadına çatdı.

Zeynalın öz dilindən duyduğu bu sözlərə qulaqları uğuldayan Elşad əlində tutduğu armudu stəkanı daxili gərginliklə ovcunda sıxıb nə vaxt çiliklədiyini hiss etməmişdi. Sifətinin əzələləri titrəyə-titrəyə, rəngi boğulmuş halda qanlı-qanlı qardaşına baxdı. Bütün bədəninə od-alov gəldi.

– Neyləmisən?

Sualı versə də Zeynalın cavabını gözləməyə səbri çatmadı. Ovcundakı şüşə qırıqlarını əlinin bir hərəkəti ilə süfrəyə çırpıb yerindən qalxdı. Və göz qırpımında Zeynalın boğazından yapışdı. Bir həmlədə onu yerindən qaldıraraq eyvanın məhəccərinə sıxışdırıb başı aşağı saxladı.

Zeynal nəyə uğradığına çaşıb qaldı.

– Yiyəsiz görmüşdün? – Elşad hiddətlə səsini qaldırdı. – Kimsən sən? Kimsən! Başa sal görüm! Nə cürətlə!

Ayaqları yerdən üzülən, nəfəsi daralmaqda olan Zeynal qardaşının əlinin altında çapaladı. Elşadın onu eyvandan aşağı buraxacağına bu an o, şəkk-şübhəsiz əmin idi. Çünki onun təbiətinə bələd idi. Qəzəbi coşanda, əsəbləşəndə gözü ayağının altını görmürdü. Bu səbəblə canını qorxu aldı. Elşadın onun boğazına kilidlənmiş barmaqlarını açmağa cəhd edərək onun qolundan yapışdı, xırıltılı bir səslə:

– Özünə gəl! Çaşma! – dedi.

Mənsumə dərhal İlkinə xəbər verib, onu köməyə çağırdı. İlkin ildırım sürəti ilə eyvana çıxıb, irəli cumdu. Həyəcanla Elşadın qolundan yapışdı:

– Qaqa, yaxşı, qurban olum! – yalvar-yaxar edib, Elşadı Zeynaldan ayırmaq istədi. İlk cəhdi uğursuz alınsa da, onu əlinin bir həmləsi ilə kənara itələyən Elşadı israrla fikrindən daşındırmaq istədi. Və çox çətinliklə buna nail oldu.

Sinəsi təlatümlə qalxıb-enən Elşad iradla:

– Halal olsun! – dedi. Od tutub yana-yana səsini təkrar qaldırdı. – Mənim ailə bildiyim insanlara bax, a kişi! Kənarda düşmən axtarmaq lazım deyil mənə! Düşmənlərim burnumun dibindədir! Bu əclaflıq edəndə bəs siz hara baxırdınız? Nə qələt elədiyini bilə-bilə məni bura gətirdiniz ki, bu biqeyrətlə bir damın altında qalım? Bu