pisliyi də elədiniz mənə?

İlkin bilmədi nə desin, məzəmmətlə Zeynalı süzdü.

Anasının göz yaşlarını görüb, Elşad nifrətlə ona səsini bozartdı:

– Nədir, bu da ssenarinin ikinci hissəsi idi? Bu dəfə oğluna həvalə etmişdin? Məni rüsvay edəcəyinizə and içmisiniz də, belə görürəm!

Əzab içində qovrulan Mənsumə Elşadın bu sözlərinə hönkür-hönkür ağladı.

– Yaxşı, sakit ol. – İlkin onu kənara çəkib sakitləşdirmək istədi. Lakin Elşad İlkini dinləməyib, təkrar Zeynala tərəf çevrildi. Onu saran əsəbdən titrəyə-titrəyə, barmağını qeyzlə silkələdi:

– Gözümə görünmə! Yaşamaq istəyirsənsə, çalış gözümə görünmə! Sənə açıq deyirəm. Səhər səni bu evdə görsəm, heç kimi nəzərə almayacam, dərini üzəcəm! Qərar sənindir. Eləməsəm, məndən nakişi yoxdur bu həndəvərdə!

– Bağırma! – Zeynal Elşada bozardı. – Səsin özünə xoş getməsin!

Yaxınlığındakı kətili göz qırpımında ayağının ucu ilə havaya qaldırıb əlinə alan Elşad onu hirslə pilləkəndə dayanmış Zeynala tərəf tulladı. Zeynal çevik tərpənib bir neçə pillə aşağı atıldı. Kətil divara çırpılıb pilləkəndən aşağı yuvarlandı.

– İtil burdan! – Elşad səsini göyərtdi. – Məni təbdən çıxarma! Bu dəqiqə rədd ol! Yoxsa özümə cavabdeh deyiləm. Nə qədər ki, qanın buraları yumayıb, nə qədər ki, əlimdən bir xəta çıxmayıb, çıx get! Sənə yaxşılığım ancaq bu ola bilər! Məni vadar eləmə əlim qardaş qanına bulansın. Hüseynə yazığınız gəlsin, bu pisliyi də etməyin mənə!

Vəziyyətin bu həddə çatması Mənsuməni qorxuya saldı. Elşadın əlinə-ayağına düşdü. Onu sakitləşdirmək istədi. Hiddətlə qardaşını süzən Elşad yumruğunu düyünləyib dilini-dodağını gəmirirdi. Anasının yalvarışları isə onu bir az da gərdi.

Zeynalın hələ də yerindən tərpənməməsi İlkini də özündən çıxardı. Çünki Elşadı güclə saxlamışdı, onu zəbt edə bilmirdi. Bütün hirsini Zeynala tökdü. Onu qınadı:

– Söz eşitmirsən? Çıx get də. Nəyi gözləyirsən? Ürəyini partlatmaqdır fikrin? Bir şey olsa sakit olacaqsan?

Mənsumə cana doymuş bir ahənglə Zeynala lənət yağdırdı:

–