– Sənin kimi oğul olmaz olsun! Çıx get! Bəsdir! Dağılıb onsuz da evim! Bir də sən dağıtma! Çıx get!

Zeynal yalnız bundan sonra daha burda dayanmadı. Pilləkəni enib həyətə, sonra küçəyə çıxdı.

Elşad stula çöküb oturdu. Titrəyən əlini ürəyinin üstünə apardı. Üz-gözünü xəfifcə turşutdu. Nəfəsi təngiyir, boğulurdu. Gərginliyi üzərindən ata bilmədən dişlərini bir-birinə sıxaraq Zeynalın qarasına dilləndi:

– Alçaq!

İlkin qardaşının rənginə-ruhuna baxdıqca narahatlığı bir az da artdı.

– Həkim çağırım? Özünü pis edirsənsə zəng vurum gəlsin.

– Lazım deyil! – Elşad sərt tonda İlkinin sözünü kəsib, bu təklifi rədd etdi. – Mən ölməli adamam! Kim mənə nə edirsə, haqq edir! Özüm səbəb olmuşam bütün bunlara! Amma Allah- təala bilib niyə canımı almayıb orada. Qəbrim od tutub yanacaqmış!

– Yaxşı, özünü ələ al. – İlkin çevrilib evə səsləndi. – Mələk, dərmanlarını gətir Elşadın.

İlkinin bu sözündən sonra Elşad baxışlarını çevirib qapının ağzında dayanmış, rəngi ağarmış halda titrəyən Mələyi yalnız indi gördü. Bir daha mənən yıxıldı. Çünki ailəsi haqqında təkrar yanılmışdı.

Yerindən qalxıb yaxasını əli ilə genişləndirdi, nəfəs almağa çalışdı. Yerində var-gəl edərək canındakı hirsi qovmağa çalışdı. Amma bacarmadı. Bu anda keçirdiyi hisslərin ağırlığına tab gətirməyərək yumruğunu özünə olan qəzəbi ilə divardakı güzgüyə çırpdı. Çiliklənib yerə tökülən şüşə qırıqlarının səsi hamını bir anlıq yerində