12-ci bölüm
2 AY KEÇDİ.

Artıq taleyimlə barışmalı olmuşdum. Ev hazır olana qədər burada idik. Səsimi çıxarmayıb gözləməkdən və tablanmaqdan başqa çarəm yox idi. Elşadın xəstə yatağına düşməsi əl-qolumu biryolluq bağlamışdı. Artıq getmək barədə sözü dilimə gətirməyə də çəkinirdim.

Bir sabah biz Elşadla bundan belə bizə aid olacaq evin həyətində ikən İlkin üzünə sirayət edən fərəh və sevinc hissi ilə bizə yaxınlaşdı.

Elşadla ordan-burdan söhbət etsə də hiss edirdim ki, qardaşına şad xəbəri vermək istəyir, amma münasib bir məqam gəzir. Nəhayət, sözü zarafata çevirib qardaşına eşitdirdi:

– Ev tikiləcək, inşallah. Sən o biri məsələni yubatma. Tələs.

– Başa düşmədim.

– Burda başa düşməməli nə var ki? Çalış bir az tez tərpən də. İnşallah, qızını oğluma alacam!

Elşad çevrilib sual dolu nəzərlərlə mənə baxdı. Qardaşının nə demək istədiyini tam olaraq yenə anlamadı.

Mən təbəssümlə İlkini süzüb, ayaqlarımın ucunda qalxaraq Elşadın qulağına pıçıldadım:

– Zeynəb hamilədir.

– Ooo… – Aldığı bu xəbərlə Elşadı sevinc hissi necə sarsıdısa, əl atıb İlkinin boynundan yapışdı. Bir həmlədə onu özünə doğru çəkdi. Başını sinəsinə sıxıb saçlarından öpdü. – Ay səni dəyyus! – deyə güldü. – Arxı bir tullan, gör nə olur, sonra mənimlə bazarlığa başla də. Təbrik edirəm! Qədəmləri yüngül olsun!

– Bəri başdan elçiliyimi edim ki, sonra kiməsə söz verməyəsən də. – İlkin söz altında qalmadı, gülə-gülə qardaşının əlinin altından çıxdı.

Elşad bunu duyanda tamam ciddi halda:

– Yox. Bu məsələdə mənə üz vurma, – dedi. – Mən sizin nəslə qız vermərəm!

İlkini təkrar gülmək tutdu:

– Bu necə olan işdir? Sən bizim nəsildən deyilsən? Bəs bu qız necə gəldi sənə?

– Gəlmədi! Gətirdim!

İlkin güləş ifadə ilə mənə göz vurdu. Elşad sözünə davam edərək:

– O qayınatam idi, a kişi, bu qədər həngaməyə bir infarktla tab gətirdi, buna şükür! – dedi. – Mən dözə bilmərəm, boynuma alıram. Kimsə qızımı incitsin, mən də sakit dayanım?! Yox, qardaş, incimə! Bilirəm ki, oğlun