Tibb işçiləri qaçaraq addımlarla xərəkdə üst-başı, sifəti qan içində bir yaralı apardılar. Qarşılarına çıxan hər kəsə:

– Yol verin! Yol verin! – deyərək yaralını cərrahiyyə şöbəsinə çatdırmağa can atırdılar.

Onların ardınca yüyürən adamı görəndə şoka düşdüm. Bu, Rüfətin böyük qardaşı Hikmət idi. Hönkür-hönkür ağlayırdı. İlkin onu görən kimi mənə:

– Gəlinbacı, sən burda gözlə, – deyib həyəcanla Hikmətə yaxınlaşdı.

Hikmətin ona dediklərini eşidəndə qulaqlarıma inanmadım. Rüfət sərxoş halda maşını yüksək sürətlə idarə edib, qəzaya düşmüşdü.

– Öz əli ilə yıxdı evini! Göz görə-görə məhv elədi özünü! Bu iki ildə bir gün olmazdı ki, içib sərxoş olmasın! Söz kar eləmədi! Axırı da bu! – Hikmət yanıqlı-yanıqlı hönkürdü. İlkin tutqun əhvalla onu sakitləşdirməyə çalışdı:

– Darıxdırma özünü! Yaxşı olar, inşallah! Allahdan ümid kəsilməz! Rəhm edər!

Mən üzümü çevirib, bir qədər onlardan aralı dayandım. İstəmirdim Hikmət məni görsün, tanısın.

Bütün bədənim yarpaq kimi əsirdi. Deməli, Rüfət onu sonuncu dəfə gördüyüm vaxtdan içkiyə qurşanıb. Həyatını alt-üst edib. Onun elə bu xəstəxanada mənə dediyi sözlər qulaqlarımda səsləndi: “Hər şeyi pul həll eləmir! Həyatda elə şeylər var ki, milyonlar xərcləsən belə əldə edə bilməzssən!”

Nədənsə onu ilk dəfə gördüyüm günün xatirəsi canlandı gözlərim önündə. Dostuna məni göstərib, həyəcanla: “Bilmirsən kimdir o qız?!” – deməsi.

Acıdım ona. Mümkünsüz olan bir yolu seçdi və məğlubiyyətini qəbul etməyə gücü çatmadı. Bu an nə qədər xoşbəxt bir bəndə olduğumu bir daha tam mənası ilə dərk etdim. Və özümə söz verdim ki, mənə aid olanların qədrini bilməliyəm.

Bir qədər sonra mən palatada, qayınanamın yanında ikən İlkin üzü buludlanmış halda palataya keçdi.

Gözləri qızarmışdı. Rəngi pörtmüşdü. Başını əllərinin arasına alıb xeyli dinməz dayandı.

Qayınanam marağını boğa bilməyib, İlkindən durğun əhvalının səbəbini soruşdu.

İlkin handan-hana onu boğan qəhərdən güclə cavab verdi:

– Dostum qəzaya düşmüşdü. İndi