i xəbər verdilər ki, rəhmətə getdi!

– Boyy, nə pis oldu, ay bala. Allah rəhmət eləsin!

Varlığımdan dəhşətli bir gizilti keçib getdi. Mən sarsıldığımı onlara bəlli etməmək üçün yerimdən qalxıb, pəncərənin önünə keçdim. Bu anlar bədənim uçunub gedirdi. Rüfətə qarşı artıq heç nə hiss etməsəm də, bir insan olaraq onun cavan yaşında, özü də belə faciəli şəkildə dünyasını dəyişməsi mənə təsir etməyə bilmədi.

Həmin günü bu xəbərin təsiri ilə başa vurdum. Ertəsi gün Elşad gəlib çıxdı. Elə bildim dünyanı mənə bağışladılar. Körpə uşaq atasının üstünə qaçan təki Elşadın qabağına yüyürdüm.

Qayınanam xəstəxanadan çıxandan sonra ona mən qulluq edirdim. İynə-dərman edir, yeməyini öz əlimlə yedirdir, çimdirirdim. Vəziyyəti bir bardaq suyu götürüb içməyə də imkan vermirdi.

Bir gün su düzəldib, qoluna girib, onu hamama yuyundurmağa aparmışdım. Yarası hələ sağalmamışdı deyə ehtiyatla davranırdım. Suyun necə olduğunu, onu yandırıb-yandırmadığını soruşanda arvad günlərdən bəri onu sıxan, ona əzab verən vicdanının sükutunu pozdu. Heç gözləmədiyim bir şəkildə hönkür-hönkür ağlamağa başladı.

Heç nə başa düşməyib donub qaldım.

– Nə oldu? Yaran incitdi?

O, başını bulayıb için-için aqlamağa davam elədi.

Dayanıb onun sakitləşməsini gözlədim. Ürəyi necə dolub qabarmışdısa xeyli toxtamadı.

– Bəlkə su çox isti oldu? Bax gör necədir?

Mənə sağalmaz dil yaraları vuran, cəhənnəmi bu dünyada yaşadaraq odlayıb yandıran bu qadının canını yandırmaq istəmədim. Çünki Allahın başımın üstündə varlığını unutmaq mənə yaraşmazdı. Nə edirdimsə də Allaha xatir edirdim. Pislik gördüyüm bir insana pisliklə cavab vermək mənə xas cəhət deyildi. İstəsəm də bunu bacarmazdım. Onsuz da hər kəs bir gün Allahın qarşısında əməllərinin cavabını verəcək. Mühakimə etmək mənə düşməz.

Qayınanam ona ünvanladığım bu sualla bir daha alt-üst oldu.

– Mən bundan qaynarına layiqəm! Yandıran onsuz da bir gün yandıracaq!

Özümü eşitməzliyə vurub işimə davam etdim.

O isə biləyimdən tutub əlimi