havada saxladı. Minnətdarlıq yağan baxışlarla gözlərini üzümdən çəkməyərək:

– Allah üzünü hər iki dünyada ağ eləsin! Yaxşı ki, Elşad səni bu evə gətiribmiş, – dedi.

Əlimdən öpmək istədi, buna razı olmayan bir tövrlə əllərindən tutdum. Gözləri doldu. Əzab dolu bir ifadə ilə köks ötürdü.

Qayınanamdakı bu müdhiş dəyişikliyə artıq təəccüblənmirdim. O, əməliyyata gedərkən mənə vəsiyyət edib: “Oğlanlarım sənə əmanət! Mənə bir şey olsa, bu evdə ana əvəzisən onlara, yadından çıxartma!” demişdi.

Əməliyyatdan sağ çıxacağına gümanı yox idi. Ölümünə imza ataraq əməliyyat masasına yatmışdı.

Ertəsi gün tibb bacısı qayınanamın narkozdan ayılarkən adımı sayıqladığını mənə xəbər verəndə bir neçə qohum və İlkinlə Elşad da yanımda idilər.

Hüseynin doğum günü yaxınlaşırdı. Elşad həmin ərəfədə bir neçə günlük məzuniyyət götürməyi qərara almışdı. İndi Elşadın rütbəsi böyümüşdü. Tezliklə bir başqa hərbi hissəyə təyin olunacaqdı.

Həmin gecə evdə hamı yatmışdı, mənim isə gözümə yuxu getmədi. Elşad gəlməli idi. Amma hələ gəlib çıxmamışdı.

Həftəni güc-bəla ilə yola verib, indi də saatları ötürmək məcburiyyətində qalmışdım. Sıxıntıdan özümə yer tapa bilməyib eyvana çıxdım. Gözümü darvazaya dikib, onun gəlib çıxmasını gözləyirdim. Heç bu qədər gecikdiyi olmamışdı.

Nə qədər keçdi bilmədim. Bu anda darvazanın önündə dayanan maşın səsi məni sevindirdi. Həyəcanla qapıya baxdım. Elşad həyətə keçəndə məni eyvanda görüb, təəccübləndi. Mənsə pilləkəni uça-uça endim. Yüyürüb, boynuna sarıldım.

Elşad belimi qucub, məni bir az da özünə sıxdı. Və hər zaman etdiyi kimi alnımdan öpüb, o məğrur baxışları ilə gözlərimin içinə baxdı:

– Necəsən?

– Çox pis!

– Niyə? Nə olub?

– Gəlib çıxmadın, narahat oldum.

– Hərbi hissədən gec çıxdım. Gec düşdüm yola. Bu vaxtı, bu soyuqda burada niyə dayanmısan?

– Yata bilmədim.

Bunu deyib Elşadın qoluna girdim. Onunla birlikdə evə doğru getdik. Elşad Hüseyni xəbər aldı:

– Admiral neyləyir? Yatmış olar!

– Hə,