Bir qədər sonra Elşad sakitləşdirici həb qəbul etmişdi. Eyvanda ikimiz idik.

Əlinin qanını təmizləyə-təmizləyə dinməzcə gözümün yaşını axıdırdım.

Mən hələ də Tanrının ilahi bir qüdrətlə vaxtı-zamanı necə hesablamasına mat qalmışdım. Haqq-ədalət, bax, bu demək idi. Zeynal özü-özünü ifşa etmişdi.

Başımı qaldırıb Elşadın üzünə baxmağa heç cür ürək etmirdim. Çünki çəkdiyi əzab hissi, keçirdiyi gərginlik bu anlar simasında donub qalmışdı. Gərginliklə nəfəs alıb verirdi. Baxışlarında canıma vəlvələ salan yenə o zəhm vardı.

Əlinin üstü bir neçə yerdən kəsilmişdi. Qanını kəsə bilmirdim. Amma buna baxmayaraq cəhd edirdim. Onun əlindən axan qan mənim ürəyimə axırdı sanki. Ürəyim qan ağlayırdı.

İşimi hələ sona çatdırmamışdım ki, o, əlini geri çəkib:

– Yaxşıdır, bəs edər, – dedi. Və ayağa qalxdı. Həmişəki kimi hirsini yatırtmaq üçün siqaretə sarıldı.

Çox keçmədi ki, dedi:

– Sənə bu həyatda rəva gördüklərim, təəssüf ki, çox ağır oldu. Bunun da cəzasını çəkməkdəyəm.

Onun siqaretdən dərin-dərin sümürüb mənə eşitdirdiyi bu sözlərə gözlərim yenidən doldu.

“İlahi, biz nə vaxt sakit həyat sürəcəyik? Nədir bu çəkdiklərimiz?” – Daxili bir harayla Allahı köməyimizə çağırdım.

Ertəsi gün Zeynalı daha bu evdə görmədik. O, gecə ilə yığışıb, Bakıya yola düşmüşdü.

Zeynalın getməsi evdəki gərginliyi bir qədər aradan qaldırsa da heç nə gözlədiyimiz kimi getmirdi.

Elşad xəstə düşəndən sonra daha evlə də maraqlanmırdıq. İndi vacib məsələ onun səhhəti idi.

Günlər bir-birini qovur, hər şey ard-arda gəlirdi.

Qayınatam evə qayıdandan bir müddət sonra qayınanamın səhhətində qəfləti problem yarandı. Günlərin bir günü onu ağır vəziyyətdə xəstəxanaya çatdırdılar. Təcili əməliyyat olunmalı idi.

Hər gün xəstəxanaya qayınanama baş çəkməyə gedirdim. Məni İlkin aparıb-gətirirdi.

Növbəti dəfə xəstəxanaya gedəndə heç ağlıma gəlməyən bir hadisəyə şahid oldum. Biz İlkinlə xəstəxananın cərrahiyyə şöbəsinə qalxmaq istəyəndə dəhlizdə həyəcanlı vəziyyət yarandı.