gətirdi. Buna bənzər bir hissi ilk gecəmizdə o, qapıdan içəri girəndə yaşamışdım. Əlim-ayağım titrəməyə, ürəyim şiddətlə vurmağa başlamışdı. Eynən həmin gecəki ifadə, həmin baxışlarla gözlərimin içinə baxdı. Baxışları iliyimə qədər işlədi. Məni bura niyə çağırdığını bilmədiyim üçün sual dolu nəzərlərlə ona baxarkən o, birdən səbri tükənmiş halda irəli yeriyib, çılğın bir hərəkətlə dodaqlarımdan öpdü. Güc-bəla ilə əlindən çıxıb narazılıqla onu süzdüm:

– Buna görə çağırmışdın məni?

– Ay qədirbilməz. – Elşad başını buladı.

– Gələn olar, – deyib, onu özümdən kənar saxladım.

– Bu millət nə vaxt dağılışar sən bilən? – Elşad gileyləndi.

– Bizə görə gəliblər də. Qovası deyilik ki. Çıx, – deyə onu otaqdan çıxarmaq istədim. – Nə fikirləşərlər sonra? Yaxşı deyil!

– Sən vaxtın, imkanın olanda hərdən məni də bir fikirləş! – Elşad yarı ciddi, yarı kinayə ilə dilləndi.

– Mən səni hərdən yox, hər an fikirləşirəm. Çıx otaqdan.

Bu vaxt salondan kimsə məni səslədi. Deyəsən tort kəsirdilər. Mən Elşadı özümdən güclə ayırıb, üst-başımı qaydaya salaraq otaqdan çıxdım.

Hüseynin doğum günündən bir neçə gün sonra Elşad işlədiyi bölgəyə yola düşərkən tək getmədi. Bizi də götürüb özüylə apardı. Bu dəfə onun bu qərarına evdə heç kim etiraz etmədi.

Mən isə Elşadın rayona gəlməzdən əvvəl kirayələdiyi evə çatana kimi inana bilmirdim ki, bu bir həqiqətdir. Biz nəhayət ki, bir yerdə olacağıq. Çünki son günə qədər Elşad bu barədə mənə bir söz deməmişdi.

Aylar sonra bir şad xəbər aldıq.

Zeynəblə İlkinin oğlu dünyaya gəlmişdi. Körpəyə MEHDİ adını verdilər.

Tezliklə Leyla da ana oldu. İndi onun ƏKBƏR adında şirin-şəkər bir oğlu var.

Həyatımızda ard-arda yaşanan mühüm hadisələr, xoşbəxt anlar bizə bu günədək çəkdiyimiz acıları unutmağa, yaralarımızı sarımağa kömək edirdi.

Bir yay gecəsi Hüseyni yatızdırıb kirayə qaldığımız evin həyətinə endim.

Elşad iri qovaq ağacının altındakı taxtda əyləşmişdi. Kürəyini ağacın gövdəsinə söykəyib musiqiyə qulaq asırdı.