sənsiz var olan heç bir şey lazım deyil! Əgər Allah mənə sənin ömründən bir saniyə artıq ömür yazıbsa, lazım deyil mənə bu bir saniyə də. Səndən sonra aldığım nəfəs də mənə haram olar. Mən daha sənə, sənin hətta o zəhmli baxışlarına, acıqlı səsinə də həsrət qalmaq istəmirəm. Ayrılıq sözünə nifrət edirəm! Çünki yetərincə zülm çəkdim. Qiyamətədək bəs edər mənə bu çəkdiklərim. – Bir qədər susub, boğazıma tıxanan qəhərdən qurtulandan, özümə gələndən sonra sözümə davam etdim. – Heç kəsə bizim tərzdə ailə qurmağı, bizim taleyimizi yaşamağı arzu etmirəm. Rəva görmərəm heç kəsə. Biz çəkdik bu həyatdan, kimsə çəkməsin. Heç bir sevən öz sevdiyindən ayrı qalmasın, ayrılığın acısını dadmasın. Bizim kimi sevdiyinə həsrətindəyəm deməsin. Tamam əksinə, sənə aşiqəm desin. Amma nə yaxşı ki, sən o vaxt məni hədələyib maşına oturtdun. Yaxşı ki, bunu elədin. Yaxşı ki, səni tanıdım. Yaxşı ki, taleyimə səni yazıbmış Yaradan. Bütün bu olanlara rəğmən deyirəm, nə yaxşı ki!

Elşad gözucu məni süzüb, gülümsədi. Sözlərim ona yarasına qoyulan məlhəm kimi gəlsə də, sözü yenə zarafata çevirdi:

– Hmm, indi belə deyərsən də. Cırmaqlarının izi bir ay getmədi.

Dodaqlarımda bir anda təbəssüm yarandı. Onu danışdırmaq məqsədilə oğrun-oğrun gülümsəyib, sual verdim:

– Soruşanlara nə dedin bəs?

– Pişik keçmişdi əlimə, o edib, dedim. Nankor pişik!

Özümü saxlaya bilmədim, məni gülmək tutdu:

– İnandılar?

– Dəvətnamə veriləndə inandılar.

Onun bu cavabından sonra ürəyimə söz keçirə bilməyib, təkrar ona sarıldım. Və Elşadı duz kimi yalamağa başladım.

– Səni SEVİRƏM! SEVİRƏM və yenə də SEVİRƏM! Hər iki dünyada SƏNİNLƏ OLMAQ istəyirəm!

Elşadın illərdən bəri duymaq istədiyi bu sözlərə üzü nurlandı. Kefi duruldu. Və göz qırpımında çılğın bir hərəkətlə məni taxtın üstünə yıxıb dəli-dəli öpməyə başladı.

Beləcə həyat acısı-şirini, çətinlikləri və sınaqları ilə davam etməkdə idi.

Aradan keçən bu zaman müddətində həyat mənə dəyər verən bir insanın dəyərini bilməyi