Günlər sonra, fevralın 16-da Hüseynin doğum gününə gələn qonaqların sayı o qədər çox idi ki, iynə atsan yerə düşməzdi.

Mən Hüseyni geyindirib Elşada verdim. Onlar otaqdan çıxandan sonra özümə əl gəzdirməyə başladım.

Elşadın mənimçün alıb gətirdiyi paltarı geyinmiş, uzun qara saçlarımı açıq buraxmışdım. Çünki Elşad hər zaman belə sevirdi.

Bu paltarı isə bir müddət əvvəl dəb jurnalında görüb, valeh olmuşdum. Elşad bunu bilirdi. Və onu mənimçün sifariş verib gətirtmiş, mənə sürpriz eləmişdi.

Salona keçəndə simalardakı heyranlıq yağan təbəssüm dolu ifadəni görüb sıxıldım. Bu vaxt nə üçünsə evə qalxan Elşad qulağında telefon kiminləsə danışa-danışa içəri keçəndə gözü bir an mənə sataşdı. İfadəsi ildırım sürətilə dəyişdi. Qaşının biri yenə ixtiyarsız olaraq alnına qalxdı. Fikri məndə qaldığı üçün yanından ötüb keçən qohumlardan birinə toxundu. Telefonu əlindən saldı. Pərtliyini salondakılara bəlli etməmək üçün:

– Ay səni, zibil! – deyə əyilib telefonu götürdü. Bibisi qızı Elnarə onun mənə zillənmiş baxışlarını göydə tutub, Elşada sataşdı:

– Nə oldu, ay qardaş, Mələyini görən kimi əlin-ayağın bir-birinə dolaşır. Ehtiyatlı ol!

Qız-gəlin gülüşdü. Elşad yüngülvarı təbəssümlə heç bir söz demədən evdən çıxdı.

O axşam bütün məclis boyu baxışları uzaqdan olsa belə məni izlədi.

İlkinin həyat yoldaşı Zeynəb qonaqlardan xəlvət qulağıma pıçıldadı:

– Bir nəfər bu gün təzədən vuruldu ha, sənə! Bu gecə ehtiyatlı ol! – Baxışları ilə Elşadı göstərib pıqqıldadı.

Mən gözucu Elşadı süzüb, gülməyimi zorla boğaraq Zeynəbə gözlərimi ağartdım.

– Özün bir bax da. Dəli-divanə olub, qonaqları da unudub. – Zeynəb təkrar güldü. – Bu gecə yatacam qapınızın ağzında, bilmiş ol.

Kimsəyə bəlli etmədən Zeynəbin qolunu yüngülcə sıxdım.

Bir ara Elşad fürsət tapıb, qonaqlardan xəlvət barmağının işarəsi ilə məni çağırdı. Yerimdən qalxıb otağımıza keçdim.

Mən otağa gəldikdən bir neçə saniyə sonra o, qapını açıb içəri girdi. Üzünün ifadəsi mənə qəribə bir həyəcan