Boyunun hündürlüyü ilə otağa baxdı. Vahimə basmışdı onu.
Masa. 2 köhnə çürümüş stul. Yerdə delik-deşik bir yaşıl kovrolit. Masanın üzərində də dərmanlar. Telefon!! Telefon hanı?!!! Masada dərman qutuları arasında bir telefon vardı – köhnə Nokia. Onu aldı əlinə və köməçisinə zəng etmək üçün nömrəni yığdı.
- Salam, buyurun, millət vəkili Pərviz Hüseynovun köməkçisi Natiq. Eşidirəm Sizi.
- Natiq!!! Salam. Pərvizdi, mənəm. Elə mən özüməm.
- Bağışların, anlamadım. Siz kimsiniz?
- Pərviz, Pərviz!!! Deputat. Sən mənim köməkçimsən!!!
- Üzr istəyirəm, müəllim. Pərviz müəllim indi məşğuldur – sözünüzü mənə deyin, buyurun
- Pərviz mənəm!!!! Natiq!!! – deyə qışqırdı.
Qarşı tərəf telefonu bağladı.
Mənə nə olub?!! Mən Pərvizəm. Natiq niyə mənim səsimi tanımadı.
Bir daha zəng etdi. Sakit səslə danışmağa çalışdı.
- Salam. Natiq... Bax... Pərivz mənəm. Hardasan sən? Gəl məni apar tez burdan!!!
- Üzr istəyirəm, müəllim. Siz kimsiniz? Özünüzü təqdim edinm lütfən
- Pərviz Hüseynov. Deputat. Mənəm.
- Üzr istəyirəm, müəllim. Pərviz müəllim indi otağındadır, az öncə onunla görüşdüm.
Pərviz susdu... kürəyindən aşağı doğru soyuma hiss etdi.. Pərviz otağındadır....??!!! Mən kiməm bəs...? Pərviz mənəm axı. Mən deyiləm?!! Otaqdadı kimdir?...
- Müəllim, buyurun, nəysə sözünüz var? – Natiqin səsi onu fikirlərindən ayırdı.
- Mən deputat Pərviz müəllimlə danışmaq istəyirəm. Bağlayın lütfən, təcilidir deyin.
- Bir dəqiqə gözləyin.
Ayaqları boşalmışdı və onları pambıq tək hiss edirdi.
Telefonda səs eşidildi.
- Buyurun, deputat Pərviz Hüseynov eşidir.
Öz səsi idi... Özü ona cavab verirdi, öz adı ilə....
Telefonu divara çırpdı və sındırdı...
Nə olub? Mənə cavab verən mənəm? Bəs mən indi kiməm? Hardayam? Nə olub belə?
Gedim əl-üzümü yuyum, çıxım bayıra. Gözü divardakı xalçaya ilişdi – “Güllü niyə öldü?!!”
Həmişəki kimi iti addımlarla gedə bilmirdi. Yavaş-yavaş otaqdan çıxdı və koridorda olan bir qapını açdı.
Hanı məni cakuzim?!! Bəs xüsusi duş kabinim? Mən bu