ə yemək?
SSRİ dövründən qalan dəmir çörək qabı. İçində market paketində 3 dilim çörək. Köhnə çörək.
Hər gün yediyi bahalı isti və xüsusi çörəklər yadın düşdü və udqundu.
Yuxu idi? Mən idim o?
Köhnə Çinar buzdolabı. İçində 2 ədəd xiyar. 3 yumurta. Mən nə yeyim? Mən adam deyiləm?!!! Niyə mən belə yaşamalıyam? Nə olsun ki, qocayam?!!
Bir dəqiqə - masada bank kartı gördüm deyəsən. Götürüm onu, gedim görüm kartda pul var.
Ağır və yavaş hərəkətlərlə geyinir – köhnə və dərman qoxusu gələn köynəyini üstünə dartdı və masadan kartı götürərək evdən çıxdı.
Həyəti tanımadı –və bildi ki, SSRİ illərində tikilən xruşovka tipli binada yaşayırmış.
Binanın önündə duran bir gəncdən yaxında olan bankomatı soruşdu.
- Burda yoxdur, ağsaqqal. Avtobusa otur, 88 nömrəyə 3 astanofka get şəhər tərəfə, orda elə böyük marketin yanında var.
- Bura haradır? Bakıdır?
- Hə, dayı, Bakıdır. Hövsandır bura.
Hövsan? Bakıda elə bir yer vardı. Eşitmişdim. Amma heç getməmişdim....
Avtobus dayanacağına yaxınlaşanda çox sayda insanları gördü. İllərdir avtobusa minmirdi. Gediş haqqının nə qədər olduğunu bilmirdi belə. Ciblərində qəpik axtardı və əlində tutdu ki, ödəniş etsin. Dayanacağa yaxınlaşan avtobusa ön qapıdan daxil oldu və içəri keçmək istəyəndə sürücü ona “ağsaqqal, kartı vur” dedi.
- Kart? Nə kart? Hara?
Yaşlı insanın üzündəki aciz ifadəni görən orta yaşlı bir adam önə yaxınlaşaraq kartla gediş haqqını vurdu və “keç, ağsaqqal” dedi.
3 duracaq sonra avtobusdan endi və marketin önündə böyük qalabalıq gördü. Yaxında duran polis əməkdaşına bankomatı soruşdu.
- Görmürsən?! Deee, burdadır, elə sənin kimilərdi ordakılar. Keç, gör neynirsən.
Polis serjantının kobud cavabı onu təəccübləndirdi və “yaşlı adamla bunun danışmağına bax sən” deyə mızmızlandı. Amma polisə nəysə deməyə cəsarət etmədi.
ÖZÜNÜ ACİZ, ZƏYİF VƏ QORUMASIZ HİSS EDİRDİ.
37 manatı ödəməsəm işığım kəsiləcək. Avtobusda nə etmək lazımdır- bilimrəm. Bir polis serjantı məni sadə sualıma görə az qala əzəcəkdi. Bu nə