həyatdı?
Nəfəs almaqda çətinlik çəkirdi. Onurğası ağrıyırdı. Gəzəndə canı ağrıyırdı.
72 yaşım var. Taqətsizəm.
MƏN HEÇ KİMƏM?
İşığım kəsiləcək. yeməyim yoxdur. Masam dərmanlarla dolu.
Hələ bilmirəm ki, kartda pul var ya yox. Bəlkə öncədən çəkmişəm, amma bu da yaddaşımdan silinib?
Qalabalığa yaxınlaşanda hamısının yaşlı insanlar olduğunu gördü. İnsanlar gileylənirdi.
- Xarabanın yiyəsi var ki?
- Bütün pullarımız elə dərmanlara gedir!!
- Deputatlar kefdədir bütün günü, bizi düşünən var ki?!!!
Növbədə yerini tutdu və günəş altında 40 dəqiqə durduqdan sonra növbə ona çatdı.
Kartında pul yox idi.
Yerində donub qalmışdı. “Kişi, tərpən dəəəə, hamı gözləyir sənin kimi” səsi onu oyatdı.
Kənara çəkildi.
EYNİ HİSSİN BİR DALĞASI DAHA GƏLDİ - ÖZÜNÜ ACİZ, ZƏYİF VƏ QORUMASIZ HİSS EDİRDİ.
Boş buz dolabı.
Xiyar. Yumurta. 3 tikə köhnə çörək.
Masada dərmanlar.
Boş ev.
Dünyasını dəyişmiş xanımı.
İşıq pulu borcu. Kəsiləcək.
Tənhalıq.
Yeni qaydaları bilmir, bəzilərini anlamır.
Pul yoxdur.
Onurğasında durmayan ağrı. Ciyərləri dağıdan öskürək.
Həyatında ilk dəfə ağlamaq istədi.
DİVAR....
Önündə dəmirdən hörülmüş divar vardı- öz ölkəsində kimsəsiz olma hissi ilə dəmirdən bir divarın dibində durmuşdu.
Hara gedim? Kimə deyim? Kimə şikayət edim? Kimi şikayət edim?
Özündən asılı olmadan gözləri yaşardı və qəhər onu boğmağa başladı.
Və bu anda gözlərinin önündə bir səhnə canlandı
Milli Məclis binası. Təqaüdlərin artımı müzakirə edilirdi
Yanında oturan deputat dostu ona zarafatla “əşşiii, bu yaşa qədər gəliblər, elə bəsləridir dəəə” dedi. Pərviz də ona gülərək “hahahahah, həri dəəə, neynirlər eee bundan sonra çox pulu” deyə cavabladı.
Bahalı kreslolarında arxaya yaslanaraq təqaüdlərin artımı haqda danışırdılar.
Pərvizin kefi yaxşı idi – axşam gənc sevgilisi ilə 5 ulduzlu otellərdən birində axşam yeməyini yeyəcək və eyni oteldə qalacaqdı.
Əslində həyatı çox gözəl idi – bahalı premium klas 2 avtomobili, şəhərin bir neçə yerində mənzilləri, bağ