ğ evi. Xanımının gözəllik salonu. Gənc sevgilisi. İki uşağı Türkiyədə ali təhsil alırdı. Bir neçə fərqli sahədə biznes.
Elə dünən sevgilisinə salondan yeni avtomobil almışdı və bu gün də onu bərabər qeyd edəcəklərdi.
Həyat tərzi bu qədər lüks olan bir insanın yaşlıları, təqaüdçüləri, kimsəsizləri düşünmək kimi bir dərdi yox idi. “Hərənin öz qisməti” var deyə düşünərək özünü təsəlli edirdi.
Bir dəfə məhəllədə ona bir adam yaxınlaşmışdı - qarşı binada, xruşovkada yaşayan. Avtomobilinə oturanda yaşlı adam ona “imkanımız pisdir, müəllim. təqaüdlərimiz çatmır. Bəlkə kömək edəsiniz?” deyə soruşdu.
- Ağsaqqal, al bu 10 manatı, get işinlə məşğul ol- deyə cavab verdi.
- Oğlum, mən səndən pul istəmirəm. Dilənçi deyiləm. Deputatsan.... Məsələ qaldır ki, təqaüdlərimizi artırsınlar. Dərman, xəstəxana, kommunal... Pulumuz çatmır yaşamağa.
- Yaxşı, yaxşı, ağsaqqal. Edərik. Qaldırarıq – deyə qısa cavabla yola verdi.
Avtomobilinə oturdu və ordan uzaqlaşdı.
Və bu dialoq beynindən dərhal silindi.
İNDİ, bankomatın yanında yadına düşdü.
O yaşlı adamla söhbət....
Gözlərindən yaşlar axmağa başladı.
Çarəsiz idi.
Böyük, qüdrətli, güclü bir ölkənin küçədə isti havada duran və dərdini deməyə adam tapa bilməyən aciz, zəyif, kimsəsiz təqaüdçüsü ağlayırdı.
BU YERDƏ PƏRVİZ DİKSİNİB YUXUDAN OYANDI.
Tərləmişdi.
Gözlərindən yaş axırdı.
Əlini qorxaraq başına apardı – saçları yerində idi.
Otağa baxdı – 5 ulduzlu oteldə idi. Yanında da sevgilisi.
Offffffff... Yuxu imiş...Lənət olsun... offff.... yaxşı ki, yuxu imiş
Milli Məclisdə o qədər təqaüddən danışdıq ki, yuxuma girdi...
Yuxu du da... Adamı elə aparır ki...
İnsan başqa bir dünyanı görür yuxuda.
Başqa Azərbaycanı.
Kimisi bunu yuxuda görür, kimisi isə bunu hər gün