Gözlərini açan Pərviz yataqda sol tərəfə çevriləndə yataq örtüyünün bədəninə yapışdığını hiss etdi.. Tərləmişdi. Gözlərini açmadan özünə “Kondisioner niyə sönüb ki?” sualını verdi və gözlərini açdı.
Açdı və bir daha bağlayıb təkrar açdı. Gözlərinə inanmırdı – köhnə, balaca bir otaqda idi. Mən hardayam???!!!!!!!!!!!!!! Sualını verdi və ayağa qalxdı. Qalxmaq istədi və onurğasından kəskin ağrı onu yatağa geri yapışdırdı.
Bu nə ağrıdı axı? Mən dəmir kimiyəm.. nə ağrısı?!! Mən və ağrı? Nə zaman başladı ki bu ağrı?
Yerindən otağa göz gəzdirdi. Divar kağızlar iyrənc vəziyyətdə idi – SSRİ vaxtı ev veriləndə prorabların yaxşıları oğurlayıb divara vurduğu ən pis kağızlardan idi : yaşıl rəngdə kvadratlar. Bəzi yerlərdə kağız silinmişdi və beton görünürdü.
Otağın qapısı yox idi. Pəncərələr... Taxta. Çürümüş taxta!!! Mən hardayam?!!!
“Güllü!!!!” deyə qışqıraraq xanımını çağırdı və öskürəklərə böğuldu. Mən niyə öskürürəm?!!! Güllü hardadır?!!! Niyə gəlmir?
Gözü divarda bir fotoya ilişdi – Güllünün fotosu idi.. Alt tərəfində də qara lent. Güllü ölüb?!! Haçan?
Mən hardayam?!!
Ayağa qalxmağa qorxurdu – onurğasının ağrısından tərpənə bilmirdi. Yavaşca onurğa ağrısının olmayacağı pozanı tutdu və yavaş-yavaş, millimetrlə hərəkət edərək tərpənməyə başladı. Bir neçə dəqiqə sonra öskürək onu boğdu – və onurğasına qaynar iynələrin batdığını hiss etdi. Təkrar uzandı.
Mənə nə olub?!!! Niyə mən burdayam?.. Niyə ağrılarım var?.. Güllü niyə ölüb?..
Vərdiş etiyi hərəkətlə əlini başına və üzünə çəkdi və.. saçlarım!!!.. hanı? Üzüm də saqqallı... mən niyə saqqallıyam? Saçlarım niyə yoxdur?...
Səbirli olum. Durum. Zəng edim köməkçimə... Gəlsin görüm nə məsələdir...
Sağa-sola baxdı və gördü ki, telefonu yoxdur. Yatağın yanında masa vardı.
Yəqin telefon masanın üstündədir... Səbirlə qalxım. Qalxım....
Öskürməməyə çalışaraq ayağa qalxmağa çalışdı.
20 dəqiqə. Tərlədi. İsti hava və qalxmaq üçün çəkdiyi əziyyət onu tərlətdi. Ürəyi sürətlə döyünürdü... Nəhayət ki, qalxa bildi.