Əfşarın Qarabağa hücumu, onun tarixi haqqında məlumat çox səthi və yanlışdır. İlk dəfə olaraq Fətəli xanın Qarabağa hücumu haqqında açıqlamaları və onun dəqiq tarixini tədqiqatçı Dəlili vermişdir. Onun yazdığına görə Fətəli xan Qarabağ xanlığının ayrı-ayrı mahallarını tutaraq xanlığın paytaxtı Şuşanı mühasirəyə aldı. Fətəli xan Şuşa qalasına yaxınlaşarkən Pənahəli xandan narazı olan Talış, Çiləbörd məlikləri və Qarabağ mahallarının başqa bir sıra bəyləri öz silahlı dəstələri ilə ona qoşuldular.

Şəhər əhalisinin qəhrəmancasına müqavimət göstərməsinə baxmayaraq, Fətəli xanın qoşunları gündən-günə qalaya doğru irəliləyirdilər. Nəticədə Pənahəli xan zahiri olsa da sazişə gəlməyə məcbur oldu və dövrün qaydasına uyğun tabeçilik əlaməti olaraq oğlu İbrahimxəlil ağanı çoxlu qulluqçu və hədiyyələrlə Fətəli xanın yanına girov göndərdi.

Qarabağda qazanılmış uğurdan sonra Qutqaşenli Hüseyn ağa və Ərəşli Kəlbəli Sultan Fətəli xanın yanına gələrək tabe olduqlarını bildirdilər. Onlar Fətəli xandan xanlıq titulu alaraq öz mahallarının hakimləri təyin edildilər. Eyni zamanda Urmiya xanlığına tabe olmaq istəməyən və Şəki xanlığına meyl edən ərəşli Əli xan Fətəli xanın əmri ilə öldürüldü və beləliklə Qutqaşen və Ərəş mahalları da Urmiya xanlığına tabe edildi.

Fətəli xan Əfşarın qonşu xanlıqları özünə tabe etməsi, öz ərazilərini genişləndirilməsi məqsədini güdsə də, Azərbaycan torpaqlarının müəyyən hissəsinin birləşdirilməsinə səbəb olurdu ki, bunun da mütərəqqi əhəmiyyəti var idi. Eyni zamanda bu dövrdə Azərbaycanın müxtəlif xanlıqlarında olduğu kimi Urmiyada da müxtəlif ictimai qüvvələr (kəndlilər, sənətkarlar, tacirlər, xırda feodallar və tiyuldarlar) – Azərbaycan torpaqlarının birləşdirilməsi siyasətini yeridir və bu işdə Urmiya xanlarına yardım edirdilər.

Bütün bunlara baxmayaraq mütərəqqi qüvvələrin fəaliyyəti Azərbay­candakı feodal dağınıqlığını aradan qaldırmaq üçün kifayət deyildi, çünki böyük və nüfuzlu feodallar, nüfuzlu bəylər və ali ruhanilərin buna əks olan