n fəaliyyəti, iqtisadi əsasın olmaması, natural təsərrüfat və hər şeydən əvvəl beynəlxalq şərait Azərbaycan torpaqlarının vahid bir dövlət tərkibində birləşməsinə imkan verməzdi.

1760-ci ilin axırlarında Kərim xan Zənd Azərbaycana hücum edir. Ancaq Fətəli xanın ordusu Kərim xanın ordusunu elə ilk döyüşdə məğlubiyyətə uğratdı. Kərim xan özü İsfahana qaçdı, ailəsi və xəzinəsinin yerləşdiyi Piri qalası Urmiya qoşunları tərəfindən mühasirəyə alındı. Bir qədər mühasirədən sonra qala təslim oldu. Zənd döyüşçülərinin bir çoxu öldürüldü, Fətəli xan Kərim xanın xəzinəsini ələ keçirdi, ailəsini əsir edib Urmiyaya göndərdi.

Nəhayət, Kərim xan 1762-ci ilin axırlarında Urmiyanı doqquz ay mühasirədə saxladıqdan sonra ala bildi və şəhərə daxil oldu. O, İmamqulu xan Əfşarı Urmiyaya xan təyin etdi və təcili İsfahana qayıtdı. Kərim xan Azərbaycanın bir sıra xanlarını, o cümlədən Fətəli xanı, Qarabağlı Pənahəli xanı və digərlərini də özü ilə apardı. 1759-cu ildən başlayaraq Fətəli xan yenidən xarici siyasətini fəallaşdırır. O, dəfələrlə qarabağlı Pənahəli xanın yanına elçilər göndərir, onun Urmiya xanlığı ilə ittifaqa girməsini tələb edir, lakin də rədd cavabı alır.

Fətəli xanın iki oğlu Cahangir xan və Rəşid xan hələ bir az bundan əvvəl İsfahana sürgün edilmişdi. Bu iki sərkərdədən ehtiyat edən Kərim xan onların İsfahanda nəzarət altında saxlanılmasını əmr etmişdi. 1764-cü ildə Kərim xanın adamları Fətəli xanın öz boyun şalını onun boynuna salaraq boğurlar.

Fətəli xanın öldürülməsi və İmamqulu xanın Urmiyanın irsi xanı olması xanlığın qüdrət və nüfuzunu zəiflətsə də onun müstəqilliyi qaldı.

Fətəli xan Əfşar güclü ordu yarada bilmişdi. Xanın daimi silahlı dəstələri isə qismən kənd təsərrüfatı işlərindən azad edilmiş muzdlu əsgərlərdən ibarət idilər. Onların sayı dörd mindən beş minə qədər çatırdı. Urmiya xanlığında olan daimi dəstələr öz geyim formaları və hərbi intizamı ilə digər xanlıqların hərbi dəstələrindən fərqlənirdilər. Urmiyadaki daimi silahlı dəstələr