vəfat etdikdən sonra bizimlə Əliqulu xan və Sərdar Əmir Aslanın arasında sülh, ittifaq və dostluq əlaqəsi davam etməkdə idi. İndi, çox mümkündür ki, belə bir münasibət və dostluq əlaqəsi bizimlə Mahəmmədhəsən xan arasında olmasın. Ətraf xanlarından da bir o qədər xatircəm deyilik. Onların Məhəmmədhəsən xanı üzərimizə təhrik edərək, onunla birlikdə bizə qarşı çıxacaqları ehtimalı vardır. /Belə bir vəziyyətdə/ Qarabağın elləri, adlı-sanlı adamları qızılbaş qoşunun ayağı altında paymal olar, biz isə Şahbulağı qalasında elə bir qüvvətli düşmənin və ətraf xanların qarşısında müqavimət göstərə bilməyib, bütünlüklə qırılarıq. Ona görə də işin əlacını qabaqdan görmək lazımdır. Biz gərək dağların içində, möhkəm və keçilməz yerdə elə bir əbədi və sarsılmaz qala tikək ki, onu güclü düşmən belə mühasirə edə bilməsin. Qalanın bir tərəfi dağlarda olan ellərin üzünə daima açıq olmalı və mahallarla rabitəmiz, əlaqəmiz /bir an belə/ kəsilməməlidir».

Yuxarıda işarə olunduğu kimi, Pənahəli xan Məlik Şahnəzərlə məsləhətləşdi. Onun məsləhəti və bələdçiliyi ilə, Şuşa şəhərini bina etdi. Şəhərin bina olacağı yerdə axar su və bulaq yox idi. İmtahan üçün bir neçə quyu qazdılar. O quyulardan su çıxandan sonra, 1170-ci ildə [1170-ci hicri ili miladi təqviminə görə 1756-1757-ci illərə təsadüf edir]. Şuşa şəhərinin binasını qoydular». Mirzə Adıgözəl bəy daha sonra yazır ki, Şah bulağı qalası sakinlərini və bir sıra kəndlərin sakinlərini yeni qalaya köçürtdülər. «Sonra Pənah xan öz ailəsi üçün uca imarətlər və geniş binalar saldırdı. Hünərli ustalar, sənət sahibi və işbilən memarlar barı, hasar, bürc və divar çəkdilər. O divarların asarı, bəzi yerlərdə indi də durur». Mirzə Camalın yazdığına görə yeni qala inşa etmək barədə qərarı Məlik Şahnəzərə söylədikdə o indiki Şuşa qalasının yerini göstərdi. Xanın bir neçə bilici və məlumatlı adamı gedib qalanın yerini və ətrafını yoxladı. Qalanın salınacağı yerdə iki-üç bulaqdan savayı içməli su mənbəyi olmadığından güman gələn yerlərdə quyu qazıb